jazz'ın karalama defteri

Fotoğraf blogu

2011-11-26T17:33:00.001+02:00

Uzun zamandır blogger'ı kullanmadığımın farkındayım. Bu zaman diliminde çok değişiklikler oldu, hayatımızın akışı değişti... neyse bahsetmek istediğim bu değildi. Hala blogger'ı kullanıyorum ve ilgimi çeken blogları takip ediyorum. Bunlardan bir tanesi de http://sezayozbal.blogspot.com/.

Belki ilginizi çekebilir, bir göz atabilirsiniz.

Düşmanlık

2011-07-06T09:45:00.004+03:00

Neyin peşinde bu insanlar kaç gündür acaba? En çok merak ettiğim soru da bu. Şikeymiş, örgütmüş bilmemneymiş derken bir anda bakıyoruz başkan hastanelik oluyor. Burada bir insanın sağlığı söz konusu ama insanlar hala ilkokul 1 çocuğuymuşçasına konu üstünden "hahaha" "hihihi" diye gülüyorlar eğleniyorlar. En ufak bir empati gösterilmiyor. Ama bunlar sizin eseriniz. Bunlar insanların kendi eseri. Kendi okulumda kendi arkadaşlarım daha ilkokul çocuğuymuşçasına şakalar yapıyorlar bana, eğleniyorlar benimle. O zaman anladım ben bunun içyüzünü. Düşmancasına davranışlarda bulunmak hoşlarına gidiyor. Peki nasıl böyle düşman olabiliyorlar? Ben neden hiç düşmanlık beslemiyorum? Çok uzağa gitmeye gerek yok, birkaç örnek vereyim:

1- Geçen yıl Mayıs sonu, Fenerbahçe şampiyon olmuyor. Ben de bir Fenerbahçeliyim, üzülüyorum "Olur bu diyorum, bir takım her sene şampiyon olmaz, farklı farklı takımlar şampiyon oldukça renklenir hayat". Sonra okulda kantine gidiyorum ve biri Galatasaraylı biri Beşiktaşlı arkadaşım benimle eğleniyorlar Fenerbahçeli olduğum için. Peki soruyorum? Geçen sene, 2009-2010 sezon şampiyonu kim? Bursaspor. Peki ben Galatasaray ya da Beşiktaş şampiyon olamadı ya da yenildi diye insanlarla en ufak bir dalga geçiyor muyum? Hayır. Neden? Çünkü benim ailem beni "diğer takımlara düşman olacaksın çünkü sen Fenerbahçelisin" şeklinde yetiştirmedi. Ben anormal bir insan mıyım bu durumda? Ya da size sormak istiyorum sevgili arkadaşlarım, bizim şampiyon olmamamız sizi neden bu kadar eğlendiriyor? Siz mi şampiyon oldunuz geçen yıl? Siz mi bir kupa götürdünüz müzelerinize? Hayır. Eee? O halde sizi bu kadar eğlendiren ne? Nedir bu nefret söylemi?

2- Bu senenin ortalarında kantine gidiyorum (sanırım Nisan ayı), benimle geçen yıl dalga geçen çok sevdiğim Beşiktaşlı arkadaşım Fenerbahçe kadın voleybol takımı Avrupa şampiyonluğunu kaçırdığı için benimle yine dalga geçiyor ve hayatımda ilk defa şunu yapıyorum "Sizin erkek voleybol takımınız küme düştü o yüzden bana iğne batırmadan önce kendine bak" diyorum gülümseyerek çünkü artık rahatsız oluyorum. "Siz Fenerbahçeliler hep çirkefsiniz böyle" diyor bana. Şunu sormak istiyorum. Ben şampiyon olduğumuzda ne zaman kalkıp da "Eziksiniz şöylesiniz böylesiniz en büyük biziz" diye saçma sapan laflar ettim? Hiçbir zaman. Bende mi sorun? Sanırım bende.

3- Birkaç hafta önce parka basketbol oynamaya gidiyorum. Ufak bir çocuk geliyor "abla sizinle basket oynayabilir miyim?" diyor. "Tabii" diyorum "kaç yaşındasın sen?" "Yedi yaşındayım" diyor Barış. Bir müddet oynuyoruz, Beşiktaş klübünde basketbol öğreniyormuş Barış, pilot olmak istiyormuş. Küçük bir çocuğun basketbol sevgisi inanılmaz hoşuma gidiyor. Sonra annem geliyor, ona da gösteriyorum Barış'ı. Annem "hangi takımı tutuyorsun Barış?" diye soruyor. "Beşiktaşlıyım" diyor, "aaa ne güzel, biz de Fenerbahçeliyiz" diyor annem. "Ben o takımı tutan arkadaşlarımın formalarını alır, tuvalete tıkar üstüne de sifonu çekerim" diyor Barış. Annem "hiç senin gibi bir çocuğa yakışıyor mu böyle cümleler, ne yaptı ki Fenerbahçeliler sana?" diyor. "Hiçbir şey" diye cevap veriyor Barış. Neden 7 yaşında bir çocuk bu kadar düşmanlık besliyor takımıma? Ben neden ilkokuldayken Barış gibi böyle bir düşmanlık beslemedim acaba? Galatasaray'ın bu seneki performansına bakıp da "kümede kal" diye yapılan o iğrenç şakalara katılmadım? Neden ben böyleyim?

4- Bu sene Fenerbahçe erkek basketbol takımı 2010-2011 lig şampiyonu oluyor. Galatasaraylı taraftarlar (hem de VIP sıfatlı insanlar) Ali Koç'un annesine küfrediyorlar. Deşarj mı oldunuz? Rahatladınız mı? Oh ne güzel ne güzel. Ben sinirimi böyle çıkaramıyorum ama. Ağlayarak rahatlıyorum çünkü şampiyon olduk diye sevinemiyorum, sırtlan gibi küfreden insanlar yüzünden "ne yaptım da küfür yiyorum" diye düşünüyorum.

Soruyorum size anne-babalar: Neden çocuklarınızı böyle yetiştiriyorsunuz? Sorun nedir? Neden dini meseleler olsun, spor klüpleriyle ilgili meseleler olsun, neden böyle düşmanca yetiştiriyorsunuz çocuklarınızı? Çocuk dediğinin masum olması gerekmez mi? Daha o yaşlarda bu kadar çirkince tavır beslemeleri normal mi? Birbirlerinden nefret etmeleri normal mi?

Aziz Başkan şu anda hastanedeyken, sanki anasına küfretmişçesine, sanki babasını katletmişçesine üstüne akbaba gibi atlayıp küfreden dalga geçen arkadaşlarıma soruyorum: Bu adam size ne yaptı Allah aşkına? Nedir bu nefret?

Tears Dry On Their Own

2011-06-11T11:47:00.002+03:00

Love Is A Losing Game ile birlikte Back To Black albümünden çıkma, en sevdiğim Amy Winehouse şarkısı. Albümün yapımcısı Mark Ronson. Her tınıdan anlaşılabiliyor bu esasında. Ve Amy Türkiye'ye geliyor ve ben o muhteşem fahiş fiyatlar sayesinde gidemiyorum Amy'i izlemeye. Zaten birçok konserinde olduğu gibi içmiş ve sallana sallana çıkacak sahneye ama bu onu sevmeme hiçbir zaman engel değil.

Başka zamana Amy. Paramı kazanmaya başlayıp bir gün seni İngiltere'de bir hall'da dinlemeyi çok isterim...

Engellenmiştir

2011-06-01T15:51:00.001+03:00

Eğer hala izlemediyseniz, kesinlikle izlemelisiniz.

http://vimeo.com/24266132

Spring rain

2011-04-27T21:36:00.003+03:00

- Selam. Artık yazmak istemiyor gibiyim sanki değil mi? Biraz da hayallerime küskünüm ondan sanırım. Bir yaştan sonra hayallerinizin ne kadar boş olduğunu görmek insana koyuyor. Nasıl bir insan olmak istediğinizle, olduğunuz kişilik arasında farklar varsa, bu da kendini sorgulamaya itebiliyor. "Neredeyim, ne yapıyorum ki?" diye soruyorum kendi kendime... sanki cevapları beni tatmin edeceklermiş gibi. Herhangi bir sardunya gibi saksımın derinliklerine kök saldığımı farkediyorum. Arada bir su vermek, toprağı havalandırmak yeterli. Oysa güneş görmediği, hava değişmediği için, mutsuz belki de o sardunya... Neyse, saçmalamayı bırakıyorum. Benim dırdırlarım yerine Maria Mena şarkı söylesin. Şu sıralar yine mélancomique'liğim üstümde.

Tek başınasın

2011-03-31T11:50:00.002+03:00

- Evet tek başımayım. Bir şeyler başarmak istediğim her an tek başımayım. Günlük namına kulandığım şu bloga bile giremediğimde uğraşırken tek başımayım. Derslerle boğuşurken, iş yerindeyken, yemek yaparken, tek başımayım. Kastettiğim tek başınalığın, yanında biri olmasına rağmen, hissettiğimiz o yalnızlık duygusu olduğunu, ancak hissedenler bilir. Evet, dostlarım her zaman yanımda, her zaman destek veriyorlar. Ama bir sınava girdiğimde, ama bir enstrüman çalarken, ama yürürken, koşarken, sokaktaki köpeği beslerken... yalnızım. Sen de yalnızsın. Hepimiz yalnızız. Öldüğümüz anda bile tek başımızayız... salise farkıyla yine tek başımızayız.

- Bu kadar karamsar yazdığıma bakmayın. Sabah huzuru François Couperin ile buldum. Raftan masum masum bakan CD'yi çıkardım kabından ve taktım bilgisayara. Klavsen sesiyle yine kendimi rahatlatmaya uğraşıyorum. Baharın güzelliğini izledim, kokusunu çektim içime sabah. Yürüdüm açık havada. İnternet bağımlısı olmaktan çıkıp, taze hava kokusu almak istiyorum. Nisan'da nisan yağmurları ve toprağın kokusunu özümsemek istiyorum.

Just another day

2011-02-28T22:11:00.005+02:00

- Ayın son gününde bir Jens Lekman şarkısı ile bu aya veda etmek istedim. Böylece Şubat'ı da bitirip Mart'a başlıyoruz, zaman yine su gibi akıyor ve her aya veda edişimde olduğu gibi yine sinirim bozuluyor zamanın çabucak akışına... kendime kızgın olmaya devam ediyorum. Kendimle çelişkilerim de çoktur esasında. Neyse uzun lafın kısası, Jens Lekman dinleyin ve esen kalın.

P.S: bu şarkının sample'ı The Stylistics'in You Are Everything'den apartılmıştır.

Bazen olmuyor

2011-02-20T19:30:00.002+02:00

- Ne kadar istersen iste olmuyor. Ne kadar zorlayıp şansını denesen de olmuyor.
- Bazen yapamıyorum, bazen yapıyorum ve yaptığımda ben de kendime şaşırıyorum, "nasıl başarabildim?" diye soruyorum. Kendi kapasitemden şüpheleniyorum, oysa yapabilirim, değil mi? İnsanoğlu, daha önce başka bir insanoğlunun yapabileceklerini yapabilme kapasitesinde... Başkasının yapamadığını, keşfedemediğini gerçekleştirirsen, işte o zaman öbür boyuttasın zaten.
- Haftanın özeti ise tek kelime "procrastination". Yapacağına odaklanmak yerine, başka işlerle uğraşmak.
- Bir de My Secret Friend var şu sıralarda çok sevdiğim. Nasılsın Secret Friend'im? İyisindir diye umuyorum. Önümüzdeki haftasonu nehirde yüzmeye gidelim mi? Bak ben götüreceğim seni, çok da şirin bir yer üstelik. Birlikte yüzeriz işte:

- Öyleydi böyleydi, her günü tadını çıkararak yaşamıyoruz gibi geliyor. Neyse ya. Üstünde durmamak gerek. Üstünde durulacak bin tane şey varken, kafaya bu mu takılırmış ki?

Bahar gibi bir kış vakti

2011-02-10T19:39:00.004+02:00

- Hayatı biraz fazla pastel renklerle yaşıyorum şu sıralar. Su yeşili, açık pembe falan. Kanepe deseni kıvamında minik minik çiçeklerle bezeli yaşıyorum evet. Elimde bir fincan sıcak çay eşliğinde ya bir kitap okumayı tercih ediyorum ya ders bakıyorum ya da gitarımı çalmaya çabalıyorum (şahane çalmıyorum ama keyfe keder çalıyorum). Kocaman bir kulaklık aldım Tarence Kinsey'e özenip (kendisi basketbol takımımızın bir oyuncusu). Fakat bir saatten fazla dinlemek kulaklarımı patlamış mısır kıvamına getiriyor, hayır sesi çok açarak dinlediğimden değil, ama basınçtan dolayı kulaklarımdaki kan miktarının arttığından şüpheleniyorum.

- Bugün çok sevimli kulaklıklarımla Interstella 5555'i izledim sonunda. 4-5 yıldır "izlemeliyim!!!" diyip duruyordum kendime, sonunda bu fırsat elime geçti. Anime seven herkesin de izlemesini tavsiye ederim. Zaten Daft Punk'ın Discovery albümü için hazırlanmış olan bu bir saatlik animasyon, bildiğimiz klipler ve onun devamında vuk'u bulan maceralardan oluşuyor. Tam çıtır çerezlik şirin bi film işte :)

- Camera Obscura, Eliza Doolittle, The Decemberists, She & Him çoook iyi gidiyor şu sıralar. Herkese tavsiye ederim. O sebele şu videoyu da paylaşmak isterim:

Travel

2011-02-03T19:45:00.004+02:00

- Hello blog. Şu sıralar bünyemin Mr. Hyde tarafı ortaya çıktığı için keyifsizim. Üstelik bir maratonda koşuyormuşçasına bin tane şeye koşturuyorum. Bu koşturmaca esnasında kendime de şaşırıyorum. Pazar Eskişehir'e gittim mesela. Hayatımda ilk defa Eskişehir'e gitmiş oldum böylece, çok ani bir kararla "Hadi yallah, gidiyoruz!" deyip gidiverdik. Karlar altında sevimli bir şehir gördük. 25 yaşında ve 25ine birkaç ay kalmış kazık kadar insanlar olarak birbirimize kar topu bile fırlattık. Trenle sabahın köründe yolculuk ederken, bir karlı yerleşi yeri, bir karsız yerleşim yeri görmek çok hoşuma gitti. Bir tane karla kaplı mezarlığın önünden geçerken Mor ve Ötesi'nden Araf'ı dinliyor olmam da cuk diye yerine oturdu sanki, çok eski eprimiş bir mezarlıktı ve fotoğrafını çekememek içimde patladı. En büyük gerizekalılık örneğini ise "Aman makina kardan etkilenir!" düşünceleriyle, Eskişehir'in o narin Porsuk'unun, çeşmelerinin ve heykellerinin fotoğraflarını çekmeyerek vermiş oldum. Pişmanım sayın hakim, bir sonraki gidişimde çekeceğim (ölmez de gidebilirsem tabii). Günübirlik Eskişehir'e gidip gelmek de çok yorucuymuş sahiden çünkü sevgili tren ne hikmetse 5 saatte gidip 5 saatte döndü (hani 4 saat sürüyordu İstanbul-Eskişehir arası? Ben anlamadım ne iş...)

- Salı günü kızların maçına gittik clairdelune ile birlikte. Yarabim ne heyecan, ne rekabet, nasıl bir maç... O değil de, küfürler havada uçuşuyor, insanlar sadece deşarj olmaya geliyorlar... Nasıl saygısızca bir izleyiş, maçı izlemiyorlar da küfretmeye geliyorlar bildiğin. Ekaterinburg maçına gittiğimde bu kadar küfürlü izlenmiyordu o maç. Neden böyle yapmak zorundasınız anlamıyorum, hiçbir zaman da anlamayacağım ve anlayamam da zaten.

- Dün de erkeklerin maçındaydık yine clairle birlikte ama birlikte izle(ye)medik (sevgili clair yanımıza gelsen Semih'in babası ile tanışacaktın, cık cık). Jeunehomme ile birlikte izledik maçı (kendisine bu lakabı taktım). Televizyondan izlesem Murat Kosova'nın yine çığlık çığlığa anlatacağını bildiğim olaylar oldu zaten maç boyunca. Sağ elimi yumruk yapmaktan o kadar kasmışım ki eve geldiğimde eklemlerim ağrıyordu... Ayrıca hayatımda bu kadar gaza gelip de hop oturup hop kalktığımı hatırlamıyorum, genelde kibar kibar izleyip alkışlayan bir insan olarak... Demek ki gayet gaza gelinerek de izlenebilirmiş (yok ya Efes maçında da gaza gelmiştim bu kadar, yalan olmasın şimdi).

- Her neyse... şu birkaç gün içerisinde pilim tükendi. Gözlerim kan çanağı oldu (VIP tribününde VIP sıfatını haketmeyip sigara içen kimi insanlar nedeniyle). Her bir yanım ağrıyor ama umrumda değil... Ben yalnızca Mr. Hyde olarak kötücül suratımı gösteriyorum işte bir süredir. Sanırım bu da benim bıkkınlık dönemim. Geçen yıl Mayıs ayında böyleydim, şimdi de böyle bir dönem olacak demek ki.

- Ayrıca trende giderken şahane bir playlist hazırlamıştım kendime, sizlerle paylaşmak istediğim ama sonra o playlisti iptal edip Kopkop!!! türü şarkılar dinlediğimiz için eve geri dönerken, unuttum neler dinlediğimi... hatırlayıp ilk fırsatta listesini hazırlayacağım. Yeah.

- Ha bu arada Adele şahane bir albüm daha çıkarmış, onu da yazmak istiyorum... Bu da kendime post scriptum olsun.

Eliza Doolittle

2011-01-29T18:47:00.005+02:00

- Bir sen eksiktin müzik piyasasında Eliza Doolittle. Sen de geldin tam oldu yani. Bildiğiniz Lily Allen kopyası bu hatun. Pek bir yenilik getirmişliği yok. Şarkılara falan bakıyorsunuz, "lay lay loooom, ben de sen anlamadan arada lafımı sokarım, lay lay loooom" havasında. Aynısını Lily Allen da yapıyor zaten. Ondan kopya çekmenin anlamı nedir? Başka birşeylerden besleniyorsa ne ala?

- Yani bir ekstra gözlemim şu olabilir, şarkılarda ıslık çalınıyor. Lily'de ıslıklı şarkı var mıydı hatırlayamadım şimdi (hafızamı da zorlamak istemiyorum). Ha bu arada, İkizler burcu olmanın getirdiği ikili insan olmamla birlikte bir müddet Dr.Jeykll/Mr.Hyde ikili halimin Mr.Hyde yüzü ile yazacağım böyle, öfkeyle...

- Fena değil ama yine de bu Eliza Doolittle albümü. Çıtır çerezlik şarkılar yapmış işte. Skinny Genes şarkısının atfı da (skinny jean tabii ki, o kadar da jetonsuz kulübe değilim yuh artık) fena olmamış. Dokundurmalar sevimli sempatik. Ama bir Adele değilsin ve bir Lily Allen da değilsin kusura bakma Eliza Doolittle.

- Bu da egzantrik, uçuşan balonlu, parti yapan genç temalı Skinny Genes'in klibi. Dinleyin, izleyin, gözünüz gönlünüz açılsın. Benimki pek açılmadı. Bir britpop vakası daha sonuçta.

No title

2011-01-29T08:52:00.002+02:00

- Yok başlık falan yok. Bıktığımın göstergesi olsun başlık. Çoğu şeyden bıktığımın. Pozitif insan olmaktan bıktığımın. Hayatın gerçeklerinin şamar gibi suratına patladığında, artık bıktığımın göstergesi olsun... böyle her bıktığımda, "no title" benim etiketim olsun. Hayal dünyasında yaşamayı bırakıp gerçek hayatla yüzleştiğim her an benim etiketim bu olsun. Kafamı soktuğum o ufak yuvadan çıkartıp dışarıya bakmayı aklıma getirdiğimde, saklanmayı bırakıp biraz olsun gün yüzü gördüğümde karşılaştığım gerçekler bana kapak olsun... oh olsun bana.

- Sabah sabah kendimden nefret etsem de, şu sesi de göz ardı etmek istemedim. Sözler, artık ispanyolca şarkı dinlemiş olanların kulağına o kadar aşina gelecek ki (sabah sabah her türlü şarkı sözüne de çok basit birer karıncaymış muamelesi yaptım) "aman ne sıkıcı sözleri varmış" diyeceksiniz. Hatta kızın çaldığı arpejler bile "öffff, hiç yaratıcı değil" dedirtecek. Varsın olsun. Bünyemin bir yanı bu basit şarkıyla dalga geçerken, öbür yanı "çok sevimli, dinlemek istiyorum" diyor. Her iki tarafa da uyuyorum ve bu sevimli şarkıyı dinliyorum ama bir yandan da "bilindik şeyler işte..." diye söyleniyorum.

MEXICO 1/11 | Carla Morrison | Valentina - Compartir | A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

Quand notre cœur fait boum, c'est l'amour qui s'éveille

2011-01-22T09:10:00.001+02:00

Ne olurdu sanki, anlatmak istediklerimizi, tartışmak istediklerimizi, bir yastık savaşı ile çözümleyebilseydik? (Reklama göre birazcık da Absolut Vodka yetiyor gerçi).

Ne olurdu kanlı devrimler yerine, yastık savaşı yapılsaydı?

All I Wanna Do

2011-01-21T22:42:00.002+02:00

- All I wanna do, is have some fun. I got a feeling I'm not the only one.
- Nicedir kayıplara karışmışım sanırım değil mi? Öyle oldu biraz. Bronşit, grip derken şimdi de mide yanmasıyla uğraşıyorum. Buradan hemen astrologlara sorum geliyor: 2011 İkizler Burcu için sağlık açısından pek hayırlı olmayacak bir sene galiba? Öyle mi değil mi?
- Ayrıca İkizler demişken, bir İkizler var ki, kendisine çok kızgınım, hâlâ da cevap vermemekte direniyorum kendisine, çünkü telefon çalınınca bakmıyor ve benim yanımda da çalan telefonlara bakmıyor, böyle hareketlere kızıyorum. Kendisine cevap verecek kadar kızgınlığım geçtiğinde bunu da söylerim, ya da görüyorsan bunu dostum, şu an anla neden cevap vermediğimi.
- Kin gütmem o ayrı, sevdiğim insanların keyifsiz olmalarına dayanamıyorum. Mutsuz olmalarına içim elvermiyor, sürekli bu durumları geçiştireyim/düzelteyim diye bazen daha yıkıcı olabiliyorum, eğer böyle yaptıysam affola (sözüm Bety Puf Puf'a burada, you know you love me, xoxo! ;) ).
- Fizy çöktüğünden beri burada fizy'li listeler de paylaşamıyorum artık. Söz, yine miniliste hazırlayacağım, yine tematik birşeyler yapacağım. Hurts olsun, Metric olsun, Carla Bruni falan da olacak o listede... ilginç bir liste olacak yani.
- Bir de Wonderful Life'ın klibini paylaşmak istedim:

- Sevgiler efenim. Tüm Aralık/Ocak kedilerine de ayrı sevgiler.

I'm sick and tired

2010-12-27T17:51:00.005+02:00

- 3 gün önce gittim doktora. Çok şeker bir hanım. Dedi ki "hafif bronşit geçiriyorsun, bol su iç, bir de şu antibiyotikten alacaksın, öksürük şurubu da öksürüğünü keser". Öksürük şurubu öksürüğü kesmekten ziyade iştahımı kesti. Bronşit ise şu an gribe dönmüş durumda. Oh diyorum kendi kendime, ne kadar güzel, yine yeni bir seneye hasta olarak gireceğim. Her sene aynı şey olmaz mı zaten...

- Cuma, cumartesi iyi gibiyim. Cumartesi sabah, hadi diyorum MJ'e, kalk gidiyoruz basketbol maçı izlemeye! Çağır manzana'yı gelsin! Clairdelune, perajoe'yu çağırıyor ve böylece 5 kız koştura koştura gidiyoruz salona. Bir ara maç dışında her şeyden konuşmuşuz zaten (çünkü 2 kız FB, 2si BJK ve 1 tanesi de GS'li, takımlar arası dostluk nasıl olurmuş görün lütfen!), yine de maçı takip ediyorum da gereken yerlerde "ama bu da kaçmazdı ki şimdi!" ya da "aferin!" tarzı ünlemlerimi de eksik etmiyorum. Makara kukara derken zaman nasıl geçmiş anlamıyoruz, gönüller sohbete doyuyor böylece bir akşam daha.

- Pazar hapşıra tıksıra uyanıyorum. Burnum olmuş tıpkı bir musluk. Al işte, bronşit gitti yerine "hoşgeldin nezle/grip!" temalı pankartımı açasım geliyor. Ve bu da şu anlama geliyor: tüm gün pijamalarınla dolaş, yat, tv izle, kitap oku, vs... hâl kalırsa tabii hapşırıp tıksırmaktan... arada öksürükler de güme gitmesin rica ederim.

- Grip olmak bir bakıma her günü pazar günüymüş gibi yaşamak sanki. Çizgili pijamanın üstüne kapşonlu sweatshirt'ünü geçiriyorsun, kâh yatak odasında yatıyorsun, olmuyor sıkıntı basıyor, kâh gidip televizyon karşısında oturuyorsun, yok yine uyku tutmuyor. Hapşırmaktan başına ağrı giriyor. Ortalık su bardakları ve mendillerle dolu. Yastıkları hepsi ayrı bir yerde sürünüyor. Türlü çeşitli battaniye, değil katlanıp kenara koyulmak, ordan oraya sarkıyor zavallılar. Evin çeşitli köşelerinde de içinde adaçayı poşeti kurumuş ve büzüşmüş bir şekilde duran kupalar, orada burada ilaç kutuları... mecalim yok onu bunu kaldırmaya!

- Bugün yine sabahtan beri çizgili pijamalarım ve ben, et ve kemik gibi bütünleştik. "Suskunlar"ı okuyorum, bitirmemek için elimden geleni yapıyorum ama, o kadar güzel ki anlatımı. Radyoda da TRT NAĞME açık!!!! Ben, hasta olunca karakter değiştiriyorum. Yarasa gibi karanlığa sığınıyorum, her türlü ses kulaklarımı acıtıyor, çalan telefon melodisi bile telefonu duvara fırlatma isteği uyandırıyor ama nasıl oluyorsa bir Buselik makamı bana mutlu anlar yaşatıyor. Tebrik ettim o an sazendeleri... muhteşem bir ara taksim dinledim.

- İşte çizgili pijama deyip durdum da, çizgili pijama aklıma Summer'ı getirdi. Bu filmi izlemeden önce iki tane çizgili pijamam vardı zaten, bu filmden sonra gittim bir tane daha aldım. Özellikle yumuşacık olması ve renkleri insana uykuyu çağrıştırması mutlu ediyor beni. İnsan bir pijama giyince bu kadar da mutlu olmaz ki? Deli miyim neyim...

Harry Potter Cast in American Talk

2010-12-23T13:43:00.002+02:00

- "Ha ha ha, awesome!" derken Daniel'ın "ovsom!" deyişine dikkatinizi çekmek isterim. Çok şeker!
- "Oh man! Justin Bieber is the MAN! Boo-YAH!" diyen Tom Felton da gülmekten öldürüyor.

Music saves my soul

2010-12-19T15:33:00.007+02:00

- Bir adet minilist ile yine karşınızdayım değerli izleyiciler. Bu haftanın listesinin konusu günümüz soul müziği. Soul müzik, insanın ruhuna işleyen içli Amerikan müziğini simgeliyor bize. Ne kadar acıklı ise (bizim müziğimizde bunun karşılığı damardan müzik herhalde) o kadar soul oluyor müzik. Tabii ki eğlenceli şarkılar da var soul müzikte, ama ana tema acı çekenleri simgeliyor, bu da Amerika'nın siyahi toplumunun çektiklerini yansıtıyor aslında müzik olarak. Al Green, Marvin Gaye gibi Motown'ın yaşlı kurtları soul'un en güzide temsilcileri. Stevie Wonder, The Supremes ve Aretha Franklin gibi soul'un şahları da tabii ki dinlenmesi gereken öncülerden. Benim bugün irdelemek istediğim liste ise daha yeni temsilcilerden oluşuyor. Hatta soul müzik temsilcileri demek yanlış bir cümle olur çünkü pop müzik icra ediyorlar ama soul temalı şarkılar da söylüyorlar. Lafı kısa kesip listeyi yazayım: John Legend - Each.Day.Gets.Better, Plan B - Love.Goes.Down, Adele - Chasing.Pavements, Duffy - Stepping.Stone, Gnarls Barkley - Who's.Gonna.Save.My.Soul, Amy Winehouse - Tears.Dry.On.Their.Own

- Adele, Duffy ve Amy Winehouse, Büyük Britanya adasında müzik endüstrisinin yeni soul yıldızları. Cee Lo ve John Legend Amerika'nın R&B şarkıcıları ancak siyahi şarkıcıların çoğunda kaçınılmaz soul gırtlağı vardır, onlarda da bu tür şarkıları duyuyoruz böylece. Plan B ise Ada'nın yeni şarkıcılarından. Esasında rap ve hip-hop türünde müzik yapıyor olmasına rağmen, piyasadaki son albümünü dinleyenler onun da soul müzik yapabileceğini görmüş oldular böylece.

The Tourist

2010-12-14T19:56:00.005+02:00

Başrollerini Johnny Depp ve Angelina Jolie'nin süslediği bir yeniden çevrim olan The Tourist (2005 yılı Anthony Zimmer'ın yeniden çevrimi), çok da beklentim olmadan gittiğim bir film. İnsan arada bir aksiyon izlemek istiyor sinemada. Dışarıda "jingle bells" melodilerini aratmayan bir hava varken, sinemaya gitmemek neden?

Film Elise Ward'ın (Jolie) Paris sokaklarını arşınladığı sırada kendisini bir minivan'de takip eden ajanlarla açılır. Sabahın erken saatleridir ve Elise bir caféde her zamanki kahvaltısını etmektedir, ta ki bir kurye kendisine Alexander Pierce'tan bir mektup getirene kadar. Ajanlar da Elise'i Pierce'ı bulabilmek için takip etmektedirler çünkü Elise'in sevgilisi Pierce Interpol tarafından uzun süredir aranan ve bir türlü yakalanamamış olan bir suçludur. Mektupta Alexander Elise'in 8.22 trenine binmesini ve kendisine çok benzeyen bir adamla oturmasını istemektedir, böylece polis bu adamı Pierce zannedecek ve Elise ile Alexander birbirlerine kavuşacaklardır. Elise'in trende tanıştığı Amerikalı turist Frank Tupelo (Depp) için macera tam da o anda başlamıştır. Venedik'te tatil yapmak için yolculuk yapan Frank, Pierce'ın istediği gibi bir hedef olmuştur bile.

İlk başta da dediğim gibi, yüksek bir beklentiyle gitmedim bu filme. Aksiyonu bol, diyalogları az, ikinci yarıda insanı meraka sokan ve Anthony Zimmer izlememiş olanlar için (ben izlememiştim) sürprizler barındıran bir film. Johnny Depp ve Angelina Jolie kimyası da gayet tutmuşa benziyor. Johnny Depp'in sürmeli gözlerine ve Angelina Jolie'nin de fransız annesinden gelme güzelliğine hayran bir insan olarak bu filmde fena bir ikili olmadıklarını düşünüyorum. Film görsel olarak inanılmaz derecede tatmin edici, Venedik'in kuşbakışı görüntüleri insanın aklını başından alıyor. Tarihi binalar ve manzaralarla ilgilenenlerin hoşuna gidecek bol öğe mevcut. Filmin kapanış şarkısı ise Muse'dan Starlight. Açıkçası Twilight ile etiketlenmiş Muse'u farklı bir aksiyon filminde işitmek beni daha çok tahmin etti. (Muse'un Twilight'tan kurtulacağı günler herhalde önümüzdeki 3-5 sene sonra gerçekleşecek... Neyse.)

P.S: Film bana biraz da bu yaz izlediğim "From Paris with Love"ı anımsattı, o da diyalogları az aksiyonu bol bir filmdi ve sırf patlamış mısır+aksiyon filmini sinemada izlemiş olmak amacıyla gitmiştim...

Norah Jones - I've Got To See You Again

2010-12-10T23:40:00.003+02:00

- Mükemmel bir Norah Jones parçası. Kendisiyle ilk tanıştığımda taptığım ilk parça budur. İlk göz ağrımdır o benim. "No I can't help myself, I've got to see you again..." der Norah. Bu kadar da basit işte, özlemi böyle de güzel özetlersin. Bu kayıt da normal acıklı parçanın biraz daha hareketli hali gibi olmuş ama yine de sözler herşeyi özetliyor. Nokta.

"No I won't go to share you with them, but oh even though I know where you've been
I can't help myself, I've got to see you again..."

Norah Jones & Willie Nelson - Baby It's Cold Outside

2010-12-09T22:34:00.003+02:00

- Mutfak kadar ders çalışabildiğim rahat bir yer daha olmadı galiba şimdiye kadar. Bugün yine kimseler yokken gönül rahatlığıyla yayıldım mutfak masasına, mor mavi ve yeşil kalemlerim, sayfalarım darmadağın masanın üstünde, bir ince beli bardakta sıcak çay, radyoda yine Eksen açık ve birden Norah Jones'un sesini duydum. Bu kadının sesini ne zaman duysam içim huzurla kaplanıyor. Kendimi ışık huzmelerinin süzüldüğü bir hamakta yatıyor da dinleniyor gibi hissediyorum, Haydut henüz ölmemiş gibi, birlikte sallanıyoruz 40 kiloluk köpeğim ve 50 kiloluk ben, çok uzak değil sadece 6-7 yıl önce bu bahsettiğim... Haydut'u öldüren her kimse, ilahi adalet bir şekilde yerini bulacak elbette.

Reciprocating songs - Vol. 2

2010-12-06T17:41:00.002+02:00

- Bu senenin başında birbirine karşılık veren şarkılar derlemesi yapmıştım bir nevi. Bugün yine aklıma geldiler. Dinledikçe içine gömülüyorsunuz şarkıların. Twitter'dan da uzunca bir müddet bu şarkıları yazmıştım ancak kimbilir ne zaman yazdım eski tweetlerime döndükçe bulamıyorum bir türlü.

- Başlayalım? Shall we?

Camera Obscura "If Looks Could Kill" versus Coldplay "Only Superstition" (Bakışlar öldürebilseydi? diye soranlara "sadece batıl inanç seninki" diye cevap veriyoruz).
Ed Harcourt "Do As I Say Not As I Do" versus the Clash "Should I Stay Or Should I Go" (Serbest çağrışımın ürünü başka bir şey değil, vallahi değil).
Lily Allen "Fuck You" featuring Cee Lo Green "Fuck You" (ikisini üstüste dinleyince combo etkisi yaratıyor, kime haykırmak istiyor ama yapamıyorsanız bu ikisi birebir etkili).
She & Him "Why Do You Let Me Stay Here?" versus The Beatles "Because" (öylesine, sadece öylesine...).
Two Door Cinema Club "What You Know" versus Placebo "I Know" (bildiğimi sandığın şeyi biliyorum, geçen yaz ne yaptığını bildiğim gibi, ehehe...).

- Yes class, you may dismiss. We'll be back soon.

Av Mevsimi

2010-12-05T17:30:00.006+02:00

Büyük beklentilerle gittik bu filme manzana ve clairdelune ile beraber. Kadroyu ve yönetmeni duyunca, özellikle de benim polisiye/CSI havasını duymamla beraber merakımıza yenik düşüyor ve vizyona girdiği gün gidiyoruz filme. Yavuz Turgul iyi bir yönetmen. Oyuncular deseniz; iki tane usta oyuncu Şener Şen ve Çetin Tekindor, komedyen olması dram oynayamayacağı anlamına gelmeyen Cem Yılmaz, kendisine biçilen her rolü oynamayan ama yaşayan Okan Yalabık ve son dönemin yükselen gözdelerinden Melisa Sözen. Konu da polisiye gibi duruyor, tam ilgimi çeken türden. Ama önceden duyumları alıyorum ki çok da polisiye değil daha dram ağırlıklıymış film, polisiye yedirilmiş bir nevi dramın içinde.

Film, Avcı lakaplı Ferman (Şener Şen) ve Deli lakaplı İdris (Cem Yılmaz)'in ekiplerindeki eksiği yeni çömezlerden biri olan Hasan'ı (Okan Yalabık) aralarına katarak giderdikleri gün bulunan bir kesik kolu araştırmaya gönderilmeleri ile açılıyor. İdris namına yaraşır bir deli, gözü dönmüş denilenlerden bazen. Ferman ise şahin gibi her ayrıntıyı didikleyenlerden. Çömez Hasan ise kendini Türkiye'de neden seri katiller olmadığı konusunda tez yazmaya vermiş bir antropolog, bir yandan da cinayet masasına uyum sağlamaya çalışıyor. Bu üç kuşak insanı barındıran ekip, kesik kolun kime ait olduğunu bulmaya çalışır, bir yandan da bağlantılı kişilere ulaşmaya çalışarak teoriler üretirlerken kendi hayatlarında da çeşitli badireler atlatmaktadırlar.

Buradan itibaren filmle ilgili ufak tefek noktalardan bahsediyorum, spoiler içerebilir!

Buraya kadar konuya pür dikkat kesiliyor neler olmuş anlamaya çabalıyorsunuz. İdris'in eşi Asiye'ye (Melisa Sözen) olan takıntısı, Ferman'ın eşinin rahatsızlığı ve Hasan'ın kızarkadaşı ile olan ilişkisi ile cinayet masasındaki sürecinde iş ve ev ilişkilerini birbirine katması insani şeyler bunlar dedirtiyor. Neler olacak diye bekliyorsunuz. Çetin Tekindor'un da filmin ortalarında anahtar isimlerden biri haline gelmesi dikkatleri çekiyor. Ama... ama. Maalesef amalarım var. Adanalı işadamı rolündeki Çetin Tekindor bir Adana aksanı, bir İstanbul aksanı ile konuşuyor. Buna dikkate edilmiyor mu? Asistan yönetmen neden "Abi bu sahneyi bir daha alalım, yanlış oldu sanki?" demiyor? Hadi tüm bunları geçtim, manzana'nın da dediği gibi madem bu adam cinayete kurban gidilen kızla evliydi, polis kayıtlarında kızın izine rastlandığında evli olduğu nasıl anlaşılmıyor da sorgular sonucu öğreniyorlar kızın evli olduğunu? Burada polisiye olay örgüsü içinde kopukluk var.

Beğendiğimiz sahneler ise, Cem Yılmaz'ın müthiş "Hayde" yorumu, Hasan'ın ellerindeki kokudan kurtulmak için çılgınca dezenfekte etme çabaları, Ferman'ın eşinin yazdığı defteri okumasıydı. Beğendik ama eksiklikler ister istemez gözümüze battı. (Ayrıca her kolda çizik arama sahnesinde sinemada birçok kişinin "Niye kollara bakıyorlar ki?" diye sorması çok hoştu. Neden olduğunu clairdelune ve manzana'ya söylediğimde kendimi yine bir CSI izler gibi hissettim bir anlık da olsa.) Eklemeden geçemeyeceğim, filmin müzikleri de gayet etkileyiciydi.

Coldplay - Christmas Lights

2010-12-02T13:55:00.002+02:00

Coldplay'den beklentilerimiz ne yönde? Benim şahsi beklentim Viva La Vida or Death And All His Friends kadar mükemmel bir albümden sonra yine mükemmel ama daha farklı bir tarz. Parachutes ile yakaladıkları yumuşacık ve duygusal sounddan sonra X&Y'nin büyük ses getirmediğini düşünüyordu Coldplayseverler. Ben yine de X&Y'de hayalkırıklığına uğradığımı söyleyemeyeceğim. X&Y'de de yeteri kadar duygusallık ve Coldplay'in kendine has havası hissediliyordu, yalnız Parachutes'un devamı gibiydi. Hani Part1 ve Part2 diye ayırırsınız ya filmleri, ona benziyordu. Viva La Vida or Death And All His Friends'in teması Hayat&Ölüm olmakla birlikte coşkuyu dibine kadar hissediyor insan bu albümde. Coldplay dinleyen dinlemeyen herkes Viva La Vida'nın etkisi ile bir şekilde havaya girmiş ve içinde kabaran nehri hissetmiştir diye düşünüyorum. 5. albümden önce Coldplay ağzımıza bir parça bal çalıyor şimdi Christmas Lights ile. Dinlediğim andan beri maalesef minörlüğünden midir yoksa sabah dışarı çıktığımda yediğim lodostan mıdır anlamadım gözlerim dolu dolu oluyor. Biz Noël falan kutlamıyoruz belki ama Noël bizde Yılbaşıymış gibi yansıtılıyor. Bu sözler yine de bana hoş bir tebessüm ettiriyor: "... when you're still waiting for the snow to fall, doesn't really feel like christmas at all". Gerçekten de kar yağmadığında kışın geldiğini anlamıyorum ben, Noël/Yılbaşı vs ruhu hissedilmiyor tam olarak. Lodosun gözüme gözüme inatla partiküller kaçırıp sulandırdığı şu güzel günde yardımların için teşekkür ederim Coldplay.

Week of Depression

2010-11-30T22:32:00.003+02:00

- Depresyona mı girmek istiyorsunuz?
- Canınızı acayip sıkan bir olay mı oldu?
- Birilerine nefret kusmak ya da kendinize bol bol kızmak mı istiyorsunuz?
- O halde ne yapıyoruz? The Smiths dinleyip depresyona giriyoruz!!!! Çünkü onlar "Neşeli Keder Şarkıları" söylüyorlar.

- Mesela "Heaven Knows I'm Miserable Now" en mükemmel şarkılardan biri.
- Bir de "Please Please Let Me Get What I Want" var ki o da durumun ne kadar pathétique olduğunu özetler gibi gerçekten.
- "Half A Person" hayatının özetini anlatanlara dair. Özetledim işte bu kadar!
- Kendi kendini teselli etme şarkısı ile bir parça huzura erdiğimiz yanılgısındayız ama yok öyle huzur muzur! Yine neşeli görünüp de lodos etkisi yapan bir şarkı daha "I Don't Owe You Anything"

- Çok iyi işe yarar The Smiths. Benden söylemesi. Dinle dinle vur dibine hüznün.

Harry Potter and the Deathly Hallows

2010-11-26T15:55:00.004+02:00

- "You have nothing to fear if you have nothing to hide". Irkçılığın en dip noktasını yansıtan filmin ilk bölümü (yani kimlerine göre olmaya bilir tabii ama kişisel görüşlerime göre öyle), çocuklara uygun olmadığını "13 yaşından küçükler aile gözetiminde izlemeliler" uyarısı ile belirtiyordu daha ilk anında. Sinema salonundaki en genç kişi olmam da şaşırtıcı gelmedi o yüzden. İlkgençlik çağında bu kitabı okumuş olanlar şu anda 20li ve hatta 30lu yaşlarını sürüyorlar. Harry Potter'a başladığımda 14 yaşındaydım, 10 sene olmuş tam. Düşündükçe yine şaşırıyor insan. Hayatımın uzunca bir kısmına hakim olmuş bu kitap&film&oyun serisi. Pişman mıyım? Tabii ki hayır. Hayalgücüm J.K.Rowling sayesinde genişledi. Hiç adım atamayacağımı düşündüğüm bir dünyaya onun sayesinde atıldım biraz da.

- Film bana son kitabı okurken ne kadar çok ağladığımı bir kez daha anımsattı, keza bol bol ağladım (ki gürültüsüz ağlamam insanlarda çoğu zaman duygusuz olduğum izlenimini uyandırır). Zaten bol ölümlü ve sevdiğiniz karakterlerin olduğu bir kitapta insan ister istemez üzülüyor. Filmin konusundan bahsedecek çok bir şey yok. Zaten kitabı okumayan, konuyu bilmeyen ya da hiçbir filmi izlememiş olan biri giderse bu filme yanında bilen birini götürüp tercümanlık yaptırsın zira "bulanık, muggle, çok özlü iksir" nedir diye boş boş bakarak izlerler filmi. Kitaptan çok sapmış diye düşünenlere katılmıyorum, hikayenin çizgisi yine aynı gidiyordu. Harry, Ron ve Hermione okula gitmek yerine Voldemort'un ruhunu parçalayarak dağıttığı Hortkulukları aramaya çıkarlar. Bu esnada Harry'i özellikle saklamak zorundadırlar çünkü ele geçirlien Sihir Bakanlığı Harry'i aranan 1 numaralı suçlu/zanlı ilan etmiştir. Hermione'nin annesi ve babasının hafızasını sildiği kısımda, bu ekstra sahnede bile insanı, onların yaşadıkları korku dünyasına katmaya yetiyor da artıyordu bile. Büyülü kandan doğmayanların zulüm gördüğü, büyücü/cadı oldukları halde öyle olmadıklarının iddia edildiği, kanunları kendilerine göre yorumlayıp yönetenler dünyasında acı çekenleri izlerken, gerçek hayata bakıyorum da... J.K.Rowling ne kadar da güzel anlatmış diyorum bir kez daha. Filmin görselleri, manzaraları, mekanları ve efektleri muhteşemdi. British aksanı duymak yine bir kez daha kulaklarımın pasını sildi. Gidin izleyin! Hiç okumadıysanız bile şimdi okuyun Harry Potter'ı, hayatta bir şeylere yeni başlamak için hiçbir zaman geç değildir.

Normal mi bu yani?

2010-11-22T19:16:00.004+02:00

- Bugün Boğaz'da bir sis vardı ki geçen seneyi hiç aratmadı. The Mist filmini çekebilirmişiz... diyeyim siz anlayın nasıl bir sisti. 10 metre önünü zor görüyor insan. Denizden sadece kayıklar geçiyordu, bir de belediyenin motoru (motordu herhalde?).

- Kantinde oturuyordum, biraz makalemi okuyayım dedim. Kaptırmışım kendimi, hava da bir ilginç güzeldi, sisin arasından zor bela gözüken güneşten zerre zerre ışık huzmeleri masanın üstüne düşüyordu. Gürültüye çok aldırmamayı beceriyorum bazen. (Yani şimdi, "kendin kaşınmışsın, kantinde ders çalışılır mı?" demeyin lütfen). Ama bir kızın şen kahkahası vardı ki, ilgi çekmeye çalıştığı çok barizdi. Böyle garip bir kahkaha. İster istemez (bangır bangır konuşursa tabii, ister istemez) muhabbete kulak misafiri oldum ve muhabbetin konusu da "kusmuk"tu. Evet gençler, kusmuk!!! Şimdi kusmuğun tarihçesine gelelim. İstenmeyen yiyeceklerin/içeceklerin mideden atılması manasına gelen kusmuk, ilk memeliler tarafından da ifa edilmiş olup...... eeeeeeh. Hakikaten bu kadar saçma bir muhabbetti!!!!! Neden kusmayı halâ marifet sayıyor bu insanlar? Siz nasıl bir zihniyete sahipsiniz ben anlamadım gitti??? Ben ortaokul/lisedeyken de böyleydi, halâ böyle. Çok büyük bir başarı çünkü kusmak. NEDEN biliyor musunuz okuyucular? Kusmak = çok içmiş olmak!!!! Çok içmiş olmak = grup içerisinde statü kazanmak... Nasıl bir statü ise bu artık, İngiliz bilimadamları bile konuya bir türlü açıklık getiremediler. "Türk gençleri kusmayı neden bu kadar çok seviyor???" başlıklı bir makale yayınlamalarını dört gözle bekliyorum, zira kendi gençleri kusma maceralarını değil, kimin eli kimin cebindeydi tarzı "Gossip Girl" maceralarını anlatıyorlar. Ha bu da bir marifet değil... O da ayrı mevzu. İyi de normal mi bu yani???

- Neyse bu tiksinç konudan Cee Lo'nun yeni albümüne sapmak istiyorum. The Lady Killer isimli son albümü, Gnarls Barkley sevenleri mutlu edecek türden. Bright Lights, Bigger City şarkısına özellikle bayıldım. Ben diyeyim Bond filmi, siz diyin Billie Jean, birinden birine benziyor, orkestrası ile yaylıları ile, özellikle Cee Lo'nun sesini özleyenlere ilaç gibi geliyor.

- Mentalist izleyemedim daha, bir gidip izleyeyim ben.

Norah Jones & Charlie Hunter Quartet - More Than This

2010-11-21T13:54:00.003+02:00

Norah Jones'tan bu şarkıyı dinlemek, bir bardak ılık süt içmiş de yatmaya hazırlanan bir çocuğu uyutmaya yetecek bir ninniye benziyor aynen. Şaka bir yana, 80'lerin meşhur duygusal şarkısı "More Than This"i bir de jazz parçası olarak dinleyin, şahsen ben yine Norah Jones'un sesinde kayboldum. Roxy Music'ten orjinalini dinlemek farklı bir etki yaratırken, Norah'nın büyüleyici sesi ve soft jazz quartet'i çok daha farklı bir etki yaratıyor insanın üstünde.

60 ya da 70'lere gitsek?

2010-11-18T17:46:00.003+02:00

- Ya da daha eskilere gitsek? Sanki teknolojinin son sürat izlemediği o yıllarda insanlar daha bir mutluymuş, daha bir sosyalmiş gibi geliyor bana hep. Müzik olsun, resim olsun, insan elinin değdiğini görüyorum, hissediyorum o zamanların eserlerini gördükçe. Şimdi ise her şey mükemmel, her şey hatasız. O zamanlar da her şey gözlerine hatasız geliyordu belki insanların, ama kastettiğim hatasızlık bu değil. Şu an bakıyorsunuz ekrana, ekran pürüzsüz, zerre leke yok, düzen içerisinde. Her şey bir makineden çıkma gibi, dümdüz. Çok mu mükemmel sanki böyle olmaları? Aynı fabrikadan çıkma tepsiler, bardaklar, defterler, resimler, mp3 çalarlar... Bir zamanlar el ile yapılan her türlü sanat ve zanaat yerlerini yavaş yavaş makineliğe bırakıyor. Bir müzik markette plak aramıyoruz saatlerce, aradığımız CD ne ise alıp çıkıyoruz. IKEA'dan 3-5 TL'ye bardak alıp çıkıyoruz. Kaç kişi evine taze çiçek aldı şu günlerde? Ya da fırından taze çıkmış ekmek aldı? Ya da çıkıp temiz havada yürüyüş yaptı yanında sevdikleri/arkadaşlarıyla?

- Kapalı birer kutunun içine girmiş de yaşıyor gibiyiz. Ya sinema, ya bar/club/restoran, ya cafelerde tıklım tıkış, daha fazla nüfus daha fazla insan. Bazen dünyanın üzerinde et yığınları gibi yaşıyoruz gibi geliyor. Otlayan keçiden, koyundan ne farkımız kalacak bu nüfus böyle artmaya devam ettikçe bilmiyorum. İnsanlığın da bir sonu gelecek. (Fringe izlemek bana arada dokunuyor böyle, "ilk insanlar çok teknolojikti de yokoldular sonra biz çıktık ortaya" teorileri iyice beynimi sulandırıyor).

- 60'lardan bir klasik ile bitiriyorum bugün:

Une semaine de chansons françaises

2010-11-15T20:29:00.005+02:00

- Güya francophone bir insanım ama fransızca şarkı dinlemem (dinlemezdim demek daha doğru olabilir), film deseniz tek tük izlerim (e var yani arada izlediklerim). Yazarlara bayılırım, filozoflarından pek anlamam, sans culottes'lar vardır bir de. O devirde yaşasam destek verirdim onlara. Bourgeois'lık var ne de olsa kanımda, isyankârız biraz. Fransızca şarkılara ise, hazırlık senemde bir adet Edith Piaf kasedi kaybedip hocamdan cezayı yiyince (bin kere aynı cümleyi yazmak da ne ahmaklık işidir yani) nefret besledim uzunca bir müddet, bir daha fransızca şarkı dinlememeye yemin etmiştim kendi kendime (yaş 12). Şimdilerde biraz seviyorum kimi şarkıcıları (bkz: halâ Edith Piaf'ın hayatını anlatan filmi izlemedim ben).

- Serge Gainsbourg benim gözümde dünyanın en sapık şarkıcılarından biri olsa da, aralarında yine sözleri masum kaçan kimi şarkılar da yok değil, mesela Couleur Café, bütün o erotik temalı şarkıların arasında yine en masum olanlarından diyebilirim. J'aime ta couleur café, tes cheveux café derken, renginin kahveliğini seviyorum, saçlarının kahverengini de gibi sevimli sözler barındırmakta... Serge Gainbourg - Couleur Café

- Bir de Dany Brillant var ki şarkıları evlere şenlik. Chanson française'lerden birer demet seçip şarkılar söyüyor ki, dinlerken eğlenmemek mümkün değil. Ha pikaba 60lardan kalma bir plak takmışsın, ha Dany Brillant açıp dinlemişsin, bir fark yok bence. Dany Brillant - La Rumeur

- Bir de Françoise Hardy var ki... hastasıyım kendisinin. O nasıl duru bir sestir ki bıkmadan dinliyorum??? Ne diye Edith Piaf'la başlattılar ki beni fransızca şarkılara yahu? İlk Françoise Hardy dinletselerdi böyle olmazdı, ömür boyu dinlerdim. Çok da güzel bir kadın ayrıca. Yaşlandıkça güzellenen kadınlardan o da. Tıpkı France Gall gibi, tıpkı Jane Birkin, Juliette Binoche ve diğerleri gibi. Françoise Hardy - Comment te dire adieu?

- France Gall dedik, es geçmeyelim. O ses sonsuza denk genç kalacak. 60ların en güzel kadınlarından, en muhteşem seslerinden France Gall, Serge Gainsbourg'un kimi şarkılarını seslendireceği zaman çok dikkat etmiş, çünkü Gainsbourg'un çapkın ve etkileyici bir adam olduğunu çok iyi biliyormuş. Dolayısıyla yalnızca stüdyoda bir araya gelmişler. Mazallah kadıncağızın sonu da Brigitte Bardot ya da Jane Birkin gibi olurdu, Gainsbourg'un defterinden hatunlar arasında girmediği için alkışları hakediyor. France Gall - Et des baisers

- Brigitte Bardot!!! O bir fenomen!!! O da Serge Gainsbourg'un eski manitalarından :) O BB zaten, onun gibi başka bir fransız kadını gelmedi yer yüzüne. Ses tıpkı küçük bir kız çocuğu gibi şen ve şakrak: Brigitte Bardot - Moi Je Joue

- "Ecouter une chanson de Barbara" diyordu ya "Non non non" şarkısında Camelia Jordana, işte bahsi geçen Barbara huzurlarınızda. Sene 1967: Barbara - Si la photo est bonne

- Coralie Clément yeni nesil fransız şarkıcılardan. Eskileri aratmıyor o da. Sakin bir ses, smooth jazz orchestra eşliğinde easy listening şarkılar (bir de Türkçe konuşsam neler anlatacağım değil mi?). Coralie Clément - L'Ombre et La Lumière

Sonnet no.14

2010-11-13T20:37:00.003+02:00

Yıldızlardan derlemem vardığım yargıları,
Oysa müneccimliği eni konu bilirim;
Ama anlatmam iyi ve kötü yazgıları:
Ne afet ve kıtlıklar, ne altüst olan mevsim.
Anlara fal bakamam, geleceği göstermem;
Söylemem kime şimşek, yağmur ve rüzgar kısmet,
Tahta geçeceklere ikbal müjdesi vermem
Gökkubbede bulsam da türlü türlü alamet.
Senin gözlerindedir bildiğim her ne varsa,
O değişmez yıldızlar kaynağıdır sanatın,
Birlikte yaşar gerçek ve güzellik yaşarsa;
Sen sürdür varlığını, sürüp gitsin kaç batın.
Yoksa, senin gelince sonun - bu falcı bilir -
Gerçekle güzelliğin kıyamet günü gelir.

William Shakespeare ~ Soneler

Biz de böyle 10 metre uzaktan bakalım değil mi?

Coco Avant Chanel

2010-11-08T20:16:00.003+02:00

Coco, "Chanel" olmadan önce bugünlere nasıl geldi? Hikayeyi bu eksende sorgulayan ama Gabrielle "Coco" Chanel'in hayatının gençlik yıllarına biraz ışık tutan bir film "Coco Avant Chanel". İkinci Dünya Savaşı sırasında neler olup bittiğiyle ilgili anlatım yok, sadece hayatını kökünden değiştiren esas olayları yani Gabrielle'in Coco Chanel olmasını sağlayan olay kurgusunu izlettiriyor.

Sene 1893'tür. Gabrielle ve ablası Adrienne babaları tarafından yetimhaneye bırakılırlar. İlk gençlik yıllarında kendi başlarının çaresine bakan kızlar, geceleri meyhanede şarkıcılık yaparak, gündüzleri ise bir terzihanede dikiş işlerine yardım ederek geçinmektedirler. Adrienne'in baron bir sevgilisi vardır. Bir akşam baron arkadaşı Etienne Balsan'ı da yanında getirir ve Gabrielle'in Coco olma hikayesi burada başlar.

Erkek pantolonları ve ceketleri giyen Coco, binbir takı takıp zengin görünmeye çalışan kadınlarla dalga geçerken, sadeliğiyle ihtişam yakalamaktadır esasında. Hobi olarak yaptığı şapkalar ise kısa sürede, kafasında bin tane kuştüyü ve boncuk barındıran şapkalarıyla dolaşamayan kadınların gözdesi olur. Audrey Tautou yine sevimli suratıyla gönüllerde taht kuruyor bu filmde. Rolünün hakkını fazlasıyla veriyor Coco'nun acılarını ve başarılarını beyazperdeye yansıtarak. Kadınların ayakta durabileceklerinin Fransa'da en büyük simgesi ve de kendi işlerinin sahibi olacağının göstergesi "Coco Avant Chanel", kokoşluktan nefret eden kadınların ve erkeklerin bayılacağı bir film.

Shoot The Runner - Kasabian

2010-11-04T14:59:00.001+02:00

Nicedir aklıma gelmiyordu, sabah sabah birden "Shoot the runner, shoot shoot..." diye uçup geliverdi bir yerlerden. Klip de fena değil açıkçası.

(500) Days of Summer

2010-11-03T20:48:00.006+02:00

Bir yıl gecikmeli olarak izlediğim, kimi yerlerinde kalp kıran, kimi yerlerinde gülümseten hoş bir film 500 Days of Summer. Başrollerini Joseph Gordon-Levitt ve Zooey Deschanel'in paylaştığı bir komedi drama. Gerçi herkes izlemiş olabilir ve ben de geç kalmış olabilirim... vs. vs.

Herşey, bir aşk hikayesi olmayan ama bir çocuğun bir kızla tanışma hikayesini anlatan 1. gün ile başlıyor. Hikayenin başkahramanı Tom, o gün patronunun yeni asistanı Summer ile tanışıyor. Ama öncesinde 488. günde güzel bir parkın bankında oturmuş konuşan Summer ve Tom'u görüyoruz. Tekrar geri sardığımızda bu sefer Summer ve Tom'un bir ilişkiden ayrıldıklarını görüyoruz. Teselli etmeye ve ağabeyini toparlamaya çalışan kızkardeşi Tom'a herşeyi baştan anlatmasını söylediğinde hikaye de başlıyor böylece.

Film Tom'un 500 günlük Summer hikayesini anlatıyor. Bir başa bir sona sararak, arada ortalara da uğrayarak anlatılan hikayenin fon müzikleri indie rock severlerin canına minnet dedirtecek türden şarkılarla süslü. Filmin fragmanının açılış cümlesi yeteri kadar can alıcı zaten: "The Smiths mi dinliyorsun? İyi bir müzik zevkin var!" Bonus sahne: 488. gün Summer'ın Tom'a "Ben de sürekli "Tom haklıydı" diye düşünmeye başladım" dediği an.

Copie Conforme

2010-11-01T18:12:00.005+02:00

İran asıllı yönetmen Abbas Kiarostami'nin 2010 yapımı filmi Certified Copy (Fr: Copie Conforme), başrollerini Juliette Binoche ve William Shimell'in üstlendiği bir drama. Film boyunca İngilizce, Fransızca ve İtalyanca konuşuluyor, dolayısıyla üç dili birden işitmek diyalogların bir anda karmakarışık görünmesine sebep olabiliyor. Juliette Binoche'un performansıyla göz doldurduğunu ve Cannes'dan ödülle döndüğünü not düşmekte fayda var.

Toscana da geçen filmin konusu şöyle: Yazar James Miller kitabının tanıtımı için Toscana'ya gitmiştir. Tanıtım sırasında kartını bırakan galerist bir fransız kadın ile görüşmeye giden Miller, sonrasında kendisiyle şehir dışına çıkar. Yol boyunca kitap hakkında, "kopyanın orjinalden daha iyi olabileceği" üzerine ve sadelikten bahsederler. Kahve içmek için girdikleri café'den sonrası seyirciyi şaşırtıcı bir gidişata götürmektedir. Bahsi geçen café sahnesi ile ilgili filmin trailer'ı:

Kadın-erkek ilişkileri üzerine diyaloglarla bezeli, kamera açılarıyla sanki konuşulanlar o an karşınızda yaşanıyormuş izlenimi veren, fondaki doğal gürültü ile sürükleyen bir film. İçimizden birinin yaşayabileceği doğallıkta, herhangi bir yerde ve zamanda geçebilecek uluslararası bir film, Holywood filmlerinin anlatamayacağı türden. Benim için bonus sahnelerden biri de anne-oğul'un aralarında fransızca konuşurken oğlunun sevimli bir hinlikle gülümseyerek annesini ti'ye alması olmuştur. Kesinlikle izlenmeye değer!

Taam mı?

2010-10-29T23:50:00.003+03:00

- Bugün gördüm birkaç örneğini okudum, izledim, dinledim, vs vs... Sevenler bencil oluyor efendim! Ortalıkta "seviyorum hüeee!" diye gezinenlere bakıyorum, sevdiği adam başkasını seviyorsa, kadın o adamın kuyusunu kazmak için elinden geleni yapıyor çünkü kendinden başka bir kadını seviyor olmasını kabullenemiyor. Aynı şey erkek milleti için de geçerli.

- Dikkat ediniz hiç şöyle bir düşünce yok: "İşte sevdiğim kadın geçiyor oradan! Ne kadar da mutlu! Ben de onu gördükçe mutlu oluyorum!" Yani tabii bunu düşünüyorlardır da, yanında sevgilisi yoksa tabii... esasında normal bir olay bu. Benim anlatmaya çalıştığım işin zor olan kısmı. Fedakârlık gerektiren bir hareketten bahsediyorum ama bahsettiğim çoğu zaman fedakarlık yapacak kişinin mutsuzluğu ile sonuçlanıyor.

- Hadi bunu bir denklem hâline getirelim. Karşı taraf mutlu olsun diye biz de kendi mutluluğumuzu mu feda edeceğiz? Bazen öyle olabiliyor açıkçası. Bir de, insan neden bu kadar sıkar ki canını? diye sormak istiyorum. Hem zaten Astrud Gilberto bununla ilgili güzel bir şarkı söylemiş: Who needs forever, love me today. Let's forget tomorrow, it's too far away. Buyrun bu da linki:

Astrud Gilberto - Who Needs Forever

Kaçtım.

Juxtaposed With You

2010-10-29T12:44:00.006+03:00

Bu şarkıyı dinleyip de Super Furry Animals'ın diğer şarkılarını dinleyenler biraz şaşırabilirler zira bu şarkı tarzlarından biraz farklı, dinlerken insan keyifleniyor, sağa sola sallanarak şarkıya eşlik etmeye çalışan ellerinde kokteyl olan tipleri düşünüyor ister istemez. Zaten klipteki karakterler de tarif ettiğim gibi. Alın, easy listening olabilecek bir şarkı daha.

"Let's get juxtaposed, juxtaposed
Just suppose I juxtapose with you"

Farzetmek bile güzel...

Börtü böcek çiçek...

2010-10-28T22:59:00.002+03:00

Ne kadar uzak kelimeler değil mi şu an? Özellikle de sonbaharın etkisinin iliklerimize kadar hissedildiği şu günlerde. İstemeden kafama birçok şeyi takıyorum/takıyoruz... biraz da hüzün hâkim bu hazan mevsiminde. Hep böyle olmaz mı zaten? İstanbul ağlıyor diyorum böyle zamanlarda... kalbi kırılmış ve ağlıyor doyasıya. Bırak içinden geldiği gibi aksın ve rahatla... sahi, söylemiş miydim sana? İyi ki varsın. Tembelliğim senden dolayıdır belki, sürekli denizi izlememden, sürekli dalgaları izleyip hayallere dalmamdandır...

Lafı saptırmadan geliyorum geri konuya. Easy listening'ini minilist'ini linke tıklayarak bulabilirsiniz, kulağa tanıdık gelecek kişiler var: Astrud Gilberto, Caro Emerald, Diana Krall, Jorge Ben, Norah Jones, Simply Red ve Xavier Cugat.

Keyifle dinlemeniz dileğiyle...

Indie list

2010-10-24T18:37:00.004+03:00

Bugün itibariyle kapanan ankette başı çeken tür olan indie'den bir adet liste hazırlandı, buradan ulaşabilirsiniz.
Listenin şarkıları şöyle: Calexi.co ~ El Picador, Juliette and the Li.cks ~ Hot Kiss, Bean.growers ~ Waiting, CA.KE ~ Take it all away, Edi.tors ~ Push your head towards the air, J.ET ~ Shine on, Man.ic Str.eet Pre.achers ~ Ocean spray.

2. sırayı alan türün easy listening/kuş böcek çiçek olması ilginç geldi esasında. Onunla ilgili listeyi de önümüzdeki günlerde yine burada bulabilirsiniz.

Belki bir gün "ders çalışırken dinlenecek şarkılar" listesi de bulabilirsiniz. İlginç olmaz mı? Bazen keşke eskiden böyle listeler olsaydı indirebileceğim, ders çalışırken ne dinlesem diye kafa patlatmak zorunda kalmazdım diyorum.

Examples of samples #1

2010-10-19T21:52:00.004+03:00

Daha önce de birkaç örnek vermiştim sample'lara dair. Sample barındıran çok fazla müzik dinliyorum sanırım. Hem eskileri hatırlamamızı ve değerini bilmemizi sağlıyor, değil mi? Bugünün örneği:

Astrud Gilberto - Who Can I Turn To?

Black Eyed Peas - Like That

Astrud Gilberto'nun sesi de şarap gibi... kendisi arkadaş tavsiyesidir bana ama nedense Bebel Gilberto dinlemekten Astrud Gilberto'nun değerini bilememişim.

Harmony

2010-10-15T23:40:00.004+03:00

"...Bana sorarsanız, insanın daha gençken en büyük nimet saydığı şudur: Sevenin iyi bir sevgilisi, sevgilinin de iyi bir seveni olması. Güzel yaşamak isteyenleri ömürleri boyunca nedir güzel yaşatan? Akrabaları mı? Hayır. Şanlar şerefler mi? Hayır. Zenginlik mi? Hayır. Ne şu ne bu, hiçbir şey insanı sevgi kadar güzel yaşatmaz..." Phaidros (Platon - Şölen'den)

Bugünün playlistini sunuyorum:

Ben Folds/Nick Hornby, She&Him, Jenny&Johnny, Belle&Sebastian, Peter,Bjorn and John, The xx ve bir adet motown bonusu.

Maksat armonisi olan, birbirine hoş sözler söyleyen ya da eşlik eden sesler olsun istedim... daha nice güzel düetler var ama bugünün şarkıları soft oldular böyle.

Peki ben nereye gidiyorum?

2010-10-14T17:49:00.005+03:00

- Valla ben de bilmiyorum nereye gittiğimi... boş boş dünyayı dolaşıyorum sanki. Orası senin, burası benim. Tatil gibi hayat iyi güzel, ben de seviyorum, ama nereye kadar değil mi? O kapitalist düzeninin esiri olmadan yaşamak güzel, ben de mutluyum bu yaşamdan ama düzen bir yerlerden çağırıyor seni, ısırıyor omzundan, "geeeel" diyor sinsice, kaçman mümkün değil. Sevgili manzana bir ara bahsetmişti bu durumdan. Yok güzelim yok, kaçışın yok. İmkânsız.

- Ben sana söyleyeyim, en güzeli, en sevdiğin işlerler uğraş bir müddet, bir yandan da sorumluluğunu aldığın şeyleri elinden gelen en iyi şekilde, hatta daha da iyi şekilde yapmaya çalış, mücadele et. Hayâlini kur. Bak şunu dinle mesela: Bach - French Suite No. 5. Son 1 aydır bunu dinliyorum ve beni mutlu hissettirmediği bir an bile yok. Ha tabii diyorsan ki "ben Bach sevmem arkadaş, sen klasik mlasik diyorsun canımı sıkıyorsun", haklısın ne diyeyim? Herkesin zevki kendine demişler.

- Mesela hiç anlamadığını düşündüğün birşeyler oku, illa da anlamam diye tutturma. Belki tanıdık gelecek bir yerden, ne biliyorsun değil mi? Ben ne anlarım felsefeden? diye sorma kendine, belki senin de hak vereceğin bir düşünce ile karşılaşacaksın bir şekilde.

- Bir sergiyi gez. Bir sergi gezmek çok da zor değil, insanın gözüne çarpmayan o kadar çok sergi var ki... Demiyorum ki git birinin tablosunu satın al, gez diyorum, gözün gönlün açılsın, farklı birşeyler gör. Clairdelune ile geçen Discover Manga sergisine gittil İstanbul Modern'de, içim açıldı. Hem de benim sıkıca takip ettiğim Shonen Jump dergisinden mangaların dergiye kapak olmuş resimleri sergileniyordu. İçlerinde favorim de vardı, görünce mutluluktan uçtum zaten... Okunacak, takipleneceklere bir tane daha ekledim orada... Manga falan anlatarak sıkıyorum şimdi değil mi?

- Futbola da değinmeden geçemeyeceğim. Geçen yine konuşuyorduk clair'le. Türkiye futbolu iyiye gitmiyor, dedim. Kaleci yetişmiyor bizde, hatta bence Azerbaycan'a bile yenilirsek şaşırmam dedim sergiyi gezdiğimiz gün (yani maç günü). Yenildik yahu. Yüzümü kara çıkartmadılar resmen, çıkartsalardı keşke. Bir tek Arda Turan oynamadığı için yenilmez bu takım, takım oyunu oynayamadıkları için yenilirler. Bir Fenerbahçeli olarak Arda Turan'a söylenen antin kuntin dünya saçması yakıştırmayı yapan "futbol eleştirmen"ine de tebriklerimi yolluyorum buradan, sanki adamın neresinden ameliyat olduğuna bağlı olarak çıkarım yapmak bir sizin üstünüze kaldı saygıdeğer beyefendi... Bence de Arda gitsin artık Türkiye'den, böyle dırdır basın eleştirilerini görmek zorunda kalmaz en azından. İngiltere, İspanya, İtalya, vs nereden çağırırlarsa gitsin... Haketmiyor böyle lafları. Ama biz biraz yavşak bir millet olduğumuz için tabii, herkese her lafı etmeyi kendimize görev biliyoruz değil mi? Çok konuştum yine.

- Fırsat bulursam bu filmi izleyeceğim:

- Bir de son zamanlarda Radyo Eksen'de Ben Folds/Nick Hornby - From Above'u dinleye dinleye bir daha High Fidelity izleyesim geldi. İzleyeyim değil mi? Evet bence de.

Fransa nereye gidiyor?

2010-09-30T18:28:00.006+03:00

Fransa, biliyorsunuz Fransız Devrimi ile birçok Avrupa ülkesinin ve Osmanlı Devleti'nin de parçalanmasına neden olan bu büyük akımı başlatan ülke. Liberté, égalité et fraternité yani özgürlük, eşitlik ve kardeşlik mottosu Fransız Devrimi ile ortaya çıktı. Sosyalist Fransa'nın, sömürgeleştirdiği birçok Afrika ülkesi ve diğer okyanus ülkelerinden gelen insanlarla kaynaştığı neredeyse Amerika Birleşik Devletleri gibi bir ülke olduğu söylenebilir. Şu anki 65 milyonluk nüfusun büyük kısmı Fransızlardan oluşmakla beraber, birçok bölgede - özellikle güney şehirlerinde ve Paris'i içeren Ile-de-France bölgesinde - yoğun şekilde Magreb, Afrikalı ve diğer Avrupa ülkelerinden gelme nüfusa rastlanıyor.

Fransa Avrupa Birliği üyesi bir ülke. Avrupa Birliği'ne ekonomisi henüz gelişmemiş veya gelişmekte olan birçok küçük nüfuslu Balkan ve Avrupa ülkesi de son zamanlarda (1990ların sonundan itibaren) katıldı. Peki bu durum AB üyesi kimi ülkeleri rahatsız etmiyor mu? Ediyor. Özellikle, AB üyesi olmanın getirdiği iş serbestisi (işçiler ülkeler arasında serbestçe dolaşabiliyor) durumu Fransa gibi, kimi ekonomisi büyük olan ülkelerde rahatsızlık yaratıyor. Şu anda Fransa'da tartışılan en önemli konulardan biri de yoğun olarak göç eden Roman nüfusu. Fakat bu Roman nüfusunun tam olarak yaşadığı yerlerin, ev olduğu da söylenemez. Belediyeye kayıtlı değiller ve suçun yoğun olarak işlendiği bölgelerde kalıyorlar.

Bir de Fransa'da yaşayan, az eğitimli veya iyi eğitim görmüş nüfus yönünden bakalım. Hâlâ Avrupa'nın en yüksek işsizlik oranına (en son 2009'da %9.4) sahip olan Fransa'da, zaten iş bulmakta sıkıntı çeken kişilerin yanına bir de iş aramak için ülkeye giriş yapan yabancılar olduğunu düşünün. Kendi ülkemizi onların yerine koyarsak (ki en son %18lere fırlayan işsizlik neyse ki şu sıralarda gerilemiş durumda), buraya da giriş yapan binlerce kişinin olduğunu farzedelim. Zaten işsiz olan çoğunluğun yeni gelen işsizlerle birlikte, işin içinden çıkılmaz bir duruma gelecek iş piyasasını bir gözünüzün önüne getirin! Korkunç bir tablo ortaya çıkabilir. Fransa ile belki aynı konumda değiliz ve ülkeye giriş yapan insanların zorla sınırdışı edilmesini doğru bulmuyorum ama eğer iş piyasasını göz önünde bulundurursak aldıkları karar çok da yanlış gözükmüyor ve diğer Avrupa ülkeleri de bilir bilmez duygusal yaklaşımlarda bulunmak yerine sınırdışı edilen kişileri kendi ülkelerinde (örneğin en refah içinde yaşayan ülke İsveç - en iyi sosyal yardımların, eğitimin ve gelirin sağlandığı ülke aynı zamanda - işçilere iş sahası açabilir) misafir edebilirler.

Bir ekonomist görüşü ile olaya yaklaşıyorum... Daha bilimsel açıklamalar yaparak da kimseyi sıkmak istemiyorum. Bugünlük bu kadar.

Edit büdüt: Romanlar, tabii ki Romanya vatandaşları değil. Romanlardan kasıt çingene/göçebe toplum.

Kitap kokusu

2010-09-24T17:41:00.002+03:00

Öncelikle belirtmek istedim, bu şarkıyı dinleyelim yazıyı okurken. Bence beğeneceksiniz ve aranızda dinlemiş olanlar da olabilir.

Başucumda bir sürü kitap var. Zaten çocukluğumdan beri bildim bileli oradan kitap hiç eksik olmaz. Her zaman "minik bir toz yığını içinde uyuyorsun, şu başucunu bir temizlesen diyorum" tarzı cümlelerle karşı karşıyayım. Bir minik defter, kurşun kalem, dolmakalem ve dergi de eksiği tamamlayan diğer şeyler. Kuzenimin bana Japonya'dan getirdiği Hello Kitty de kalabalığa karışmış bir başka eleman :)

İhsan Oktay Anar'dan Suskunlar 2. hamura basılmış fazla ağır olmayan bu güzel kitap, güzel kokuyor her 2. hamur kağıda basılmış kitap gibi. Severim o kokuyu, illa da en kaliteli kağıt olması gerekmiyor. Yakında bitecek ama bir türlü fırsat olmuyor. Belki de bitmesini istemiyorum çünkü kendimi o dünyada kaybediyorum kitabı elime her alışımda.

Paris'te bir sahaftan aldığım ve içinde Pierre'in telefon numarası bulunan (Pierre kim diye merak etmeden edemiyorum, bir gün arayacağım galiba) yine 2. hamura baskı Pars Vite et Reviens Tard çok da güzel kokmuyor esasında. Birçok kitabın arasında kalmış olması onun güzel kokmasına neden olmalıydı ama biraz rutubete maruz kalmış gibi sanki. Yine de bitmesine rağmen hala rafa kaldırılmadı. Kaldırılmalı. Yerini başkasına bırakmalı artık.

Amin Maalouf'tan Semerkant, lalueurdelalune ve manzana'nın tavsiyeleri üzerine alındı. 1. hamur baskı, inanılmaz güzel kokan bir kitap daha. Hepi topu 1. bölümü okumuş olsam da, kaliteli kağıdın "ben buradayım" diyen o pırıltılı mis kokusu her gün çağırıyor beni okumam için.

Yüzyıllık Yalnızlık, Gabriel Garcia Marquez'in şaheseri 2. hamura basılmış. Yeni bir kitap, dokunulmamış, paketini özenle açmıştım. Bu da başka güzel bir his. Fırından yeni çıkmış ekmek almış gibi oluyor insan, çünkü kimse ellememiş sayfalarını, dokunmamış henüz. İlk birkaç sayfası hariç dokunulmamış bir kitap daha.

YKY'nin sanat serisinden Bosch'u almıştım. 1.hamur o da. Arada bir açıp resimlere baktıkça mutlu oluyorum. Bu ressamın tuhaf tabloları, ince detayları ve acayip karakterleri oldum olası çekiyordu beni, kitabı bulduğumda yaşadığım sevinci tarif etmeme gerek yok sanırım.

Songs including asian instruments

2010-09-21T13:40:00.003+03:00

Bu başlığı Türkçe atmak kulağıma biraz uzun ve saçma geldi: Asya müzik enstrümanlı şarkılar. Özellikle hoşuma giden birkaç tanesi var, belki dinlemek istersiniz diye aşağıya böyle bir liste hazırlıyorum:

1- Coldplay - Life in Technicolor II Bu şarkının esas albüm versiyonunu yani Life in Technicolor 'ı dinlediğinizde onun da tadından yenmeyen bir şarkı olduğunu anlarsınız. Ancak Prospekt's March EP'sinden çıkan vokalli bu uzun versiyonu benim uzunca bir süre bıkamadığım bir şarkı olmakla beraber, içinde santur geçtiğini zannettiğim şarkılardan biridir. Oysa çalınan enstrüman yangqin isimli bir Çin enstrümanıymış. Tablanın çalındığını da es geçmeyelim.

2- The Beatles - Norwegian Wood Beatles'ın hangi şarkısı olsa dinlerim, buna da radyoda denk gelmiştim. Girişteki akorlar ve sitar sesi insanı bir anda büyülüyor ve şarkı kendini tamamen bir John Lennon/Paul McCartney bestesi olduğuna ikna ediyor. Belli. Tek başına Paul McCartney'nin besteledikleri belki en sevdiklerim, kabul ediyorum ama bu şarkıyı dinlerken aldığım zevk tıpkı damla çikolatalı kurabiye yemek kadar zevkli, ve aynı 5 çayı kadar İngilizvari :)

3- Manic Street Preachers - Tsunami MSP'ın bu şarkıya dair konusu, Galler'de yaşamış tek yumurta ikizlerinin hayatını içeriyor. Konudan ziyade müzik beni çekiyor. Bir elektro gitar ile de çalabilirlerdi bu girizgahı ama sitar ile çalmayı tercih etmişler, belki de Tsunami Asya kökenli bir kelime olduğu için, belki de duyguları sitar ile yansıtmak istedikleri için. Her ne için olursa olsun bana bir noktada Beatles'ı anımsatıyor bu şarkı.

4- Rolling Stones - Paint It Black Brian Jones bu şarkı için kayda girmeden önce George Harrison'dan özendiği ve kendi kendine sitar çalmayı öğrendiği söyleniyor. Ama bir Rolling Stones feriştahı olan Paint It Black hafızalarımıza bu sitarla kazınıyor. Bu şarkıyı dinleyip de kendini ritmin etkisine bırakmayan biri var mıdır acaba?

5- Cake - Comfort Eagle Bence Cake'in en leziz şarklarından, en muhteşem bass riffleri barındıran şarkılarından biridir bu. Özellikle "Dude!" diye bağırdıkları kısımda aklına Hurley'i (LOST) getiren kişileri alkışlıyorum! Burada sitar şarkıya akıcılık getiriyor, ezginin akan suyunu sağlıyor. Ayrıca CAKE'in soundunu en iyi yansıtan şarkılardan da biri olduğunu eklemeden geçemeyeceğim.

6- Beck - Loser "Yahu nereye gitsek bir yerden bu şarkı karşımıza çıkıyor?!" diyenlere sesleniyorum: Kendini loser hissedenlerin şarkısı olduğu için hepimize hitap ediyor da ondan! Burada işitilen sitar şarkıya bir nevi anlam katmamış mı? Bass gitarı işitince kalıplı bir adam geliyor insanın aklına ama sitar bana sineksıklet, çubuk gibi insanları anımsatıyor, yani bir tür loser'ları (ahahah, garip bir benzetme oldu).

7- The Beatles - Within You Without You Sitar içeren Beatles şarkıları o kadar fazla ki. John Lennon bir vakitler doğu müziğinden fazlasıyla etkilenmiş olacak ki gitmiş Yoko Ono ile evlenmiş (böyle bir bağlantı kurmam "ne alaka?" dedirtiyor). Herkesin kararı ve fikri kendine tabii ama bu şarkının bir batı müziği şarkısı olması ihtimalinin düşük görünmesinin yanı sıra, ingilizce sözleri olmasa Çin sarayında çalınmış olan herhangi bir şarkı diyebilirdim. Ayrıca George Harrison yine sitar çalıyor, diğer enstrümanlar ise tabla, dilruba ve bir tür Hint Arp'ı olan swarmandal. Burada da George Harrison'ın bir vakitler Hindistan'a yolculuk ettiği ve Ravi Shankar ile ahbaplık ettiğini not düşelim.

Henüz liste bu kadar, bunlar gibi Asya kökenli müzik enstrümanı destekli popüler şarkılardan aklına gelen varsa yorum kutucuğu aşağıda :)

Müzikle kalın!

Random theme: a modern approach

2010-09-17T23:20:00.005+03:00

Bu haftanın temasını modern müziklerden seçmek istedim ve bir minilist hazırladım, içinde synthpop, alternative ve house türünden 7 tane şarkı var. Artistler ise Manic Street Preachers, Empire of The Sun, Owl City, Justice, Mark Ronson, Empire of The Sun ve Swimming With Dolphins. Beğeneceğinizi umuyorum. Hepsi de birbirinden bağımsız şarkılar ve kulağa hoş geliyorlar.

Lipton... karamelli çay

2010-09-17T21:25:00.004+03:00

Değerli Lipton yetkilisi,

Beni dikkate almayacağınızı bilsem de, içimden gelenleri söylemeye engel olamıyorum. Lipton'un bitki ve meyve çaylarını bolca tüketiyorum, ancak son 1-2 seneye kadar bol bol karamelli çay içiyordum ve bir anda raflardan kaldırıldı karamelli çay. Yeni ürün yelpazesi için eski ürünlerin kaldırılması gerekiyormuş. İyi de, karamelli çay bildiğim kadarıyla zaten çok tüketilen bir üründü. Özellikle gençler şekerli yiyecek/içecek ürünleri çok tüketiyorlar. Dikkat ederseniz, karamelli çikolata özellikle bolca satın alınan bir yiyecek. Öyleyse Karamelli Çay'ı kaldırmak neden? Resimdeki çaya özlem duyuyorum! Kokusunu dahi inanılmaz özlüyorum...

Lütfen, bizi yeniden bu çayla buluşturun!

Eylül yine hızlıca akıyor

2010-09-14T16:14:00.002+03:00

- Ve ben de tutuk tutuk oturuyorum. Yani tam olarak tutuk denemez, yapmam gerekenleri birer post-it'e yapıştırıp yazdım, her gün bakıyorum. Biraz ucundan başlıyorum.

- CSI: Crime Scene Investigation mı izlesem? Ben orada Gil Grissom ve Sara Sidle ilişkisini pek severdim eskiden. Arada sıkıldıkça güzel bölümleri açıp izliyorum. Özellikle 4. sezonun 12. bölümünü pek severdim mesela. TRT'de bu bölümler dublajlı gösterilirdi ve ilk defa pek nefret etmediğim bir dublajlı diziye rastlamıştım televizyonda, yoksa kimse kusura bakmasın ama diziler dublajlı çekilmiyor be Cevo.

- Glee'nin sezon premier'inde bunu söyleyecekmiş gençler New York'ta. In New Yooooooork, concrete jungles diye bağırıp duruyorum sabahtan beri. Tescilli deli miyim neyim.

- Puf pufum da yüksek lisans'ından mezun olur Parizyen hayatını sonlandıracakmış :) Tüm sevgilerimi bir kez daha iletiyorum sana burdan Pouf! Allah yolunu açık etsin :)

- Bir de M var bilim sınavlarında canını sıkan. Şişt M!!! Dellendirme beni! Mülakatta düğümler çözülür merak etme...

- Merlin'in 3. sezon ilk bölümü de pek değişik duygulara sevk etti beni, clairdelune ve Pouf ile çılgınca fotoğraf çektiğimiz Château de Pierrefonds'un salonları bir an gözüme sanki 2 adım ötedeymiş de her an gidebilirmişim gibi göründü... ah ah.

- Hadi 70 ve 80lerle dans edelim! (Let's dance to Joy Division gibi oldu biraz).

Türk Milli Basketbol Takımı ile gurur duyuyorum!

2010-09-08T23:54:00.003+03:00

Onlar bir başka. 2001 ve 2002'de, 2006'da izlediğim Türk Milli Basketbol Takımı gibi değiller. Onlar Bogdan Tanjevic'in yetiştirdiği çocuklar, onlar yeni nesil Türk Basketbol ekolü olma yolunda adım adım ilerleyen gençler. Çoğu yaşıtım, çoğu saygı duyduğum abiler. Tek kelime ile: muhteşemler. Adam adama savunmada da, takım savunmasında da iyiler. Maçın skoreri olmak için değil, takım skoru için atıyorlar (2001'in aksine). Pire gibi atlayıp, çılgınlar gibi koşuyorlar. İnanılmaz bir hırsla savunuyor, top çalıyor, mükemmel bloklar yapıyorlar. Tenis değil bu, takım sporu ve onlar da bunun bilincini en sonuna kadar yaşıyorlar. En çok asist yapan takımız belki de. Takım ruhunu yansıtan da bu asistler değil mi zaten? Koskoca basketbol ekolü olan ülkeleri yeniyorlar (Rusya, Yunanistan, Slovenya). Yeter ki bu tempoyu bu dinamiği kaybetmeyelim. Bence şampiyon oluruz.

Helal olsun size takım!

N'aber?

2010-09-06T23:53:00.002+03:00

- Sonbahar mı gelmiş?
- İçimi kararttı bile.
- Yaz dediğin çok çabuk geçiyor ve yine, her sonbaharda olduğu gibi hoşuna gitmeyen gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalıyorsun.
- Hayat böyle, hayatı suçlayacak bir şey yok bunda, bir döngü bu çember, sürekli devam ediyor.
- Şimdi elime güzel bir kitap alıp okuyayım değil mi? Esasında yanında bir yeşil çay hiç fena gitmezdi ama bu saatten sonra mide asidine yaratacağı etkiyi düşünerek vazgeçiyorum.
- Septembaaaa! Earth, Wind & Fire. Ne güzel şarkılar yapmışsınız siz. 70ler ve 80lerden bir türlü vazgeçemiyorum.
- Ahahah, Radyo Eksen'deki Yeşilay reklamını Yeşil Çay reklamı olarak okumam da ayrı güzeldi tabii :)

"Horatio, ben gidiyorum, ama sen daha buradasın.
Anlat beni, anlat haklı olduğumu kuşkusu kalanlara."

Hamlet, V. Perde 2. Sahne

Mark Ronson

2010-09-04T16:18:00.004+03:00

Daha önce hiç Mark Ronson'dan bahsettim mi acaba?
Ah evet, bahsetmiştim. Circuit Breaker'ın videosu ile.
Hani şu Lindsay Lohan'ın ex-manitası Samantha Ronson'ın abisi.
Hani şu Amy Winehouse'a Grammy'leri kucaklatan albüm "Back To Black"in amir sazcısı (yani müzikleri yöneten gibi bir şey demek istedim burada).
Müziği icra ettiği her alanda nefesli sazları (özellikle trompet ve saksofon) işittirerek varlığını belli eden adam.
Gitarist.
DJ.
Justin Timberlake'in New York'taki klübünün daimi DJ'lerinden biri.
Harikalar yaratan adam (tabii bana göre).
Ve yine bana kalırsa "Valerie" ve "Oh My God" şarkılarını esas sahiplerinden daha meşhur etmiş müzisyen.
Yeni albümündeki kayıtlardan "Bang Bang Bang"in klibi çok şahane olmuş; zaman kapsülü ile 70lere uçuyoruz (ya da 70lerden uzaya uçuyoruz). Ronson abinin Fransızca takıntısı çok komik bence, "Je te plumerai la tête" derken kimin "saçını başını yolmak" istiyor diye düşünüyor insan. "Kuşkusuz eski manitalarından birinin" derdik ama bilemeyiz tabii.

Ha bir de klibin sonunda Sony reklamı var, acaba albüm Sony'den çıkacak diye "az biraz reklam yapayım, böylece ekonomi yaparım" mı demeye çalıştı diye sorgulamıyor, şarkıları dinlemeye devam ediyoruz. Bahsi geçen video "Bang Bang Bang":

Dido

2010-08-20T15:26:00.004+03:00

Since I met you, I got everything to lose.

Dido'dan bu kelimeleri radyoda sıkça duyar oldum. Acaba yeni albüm mü çıkardı diyordum oysa henüz yeni albüm yoktu ortalarda. Fakat bu şarkı bana inanılmaz derecede Faithless'le birlikte yaptıkları "One Step Too Far" şarkısını anımsatıyor. Acaba yine Faithless'a vokallik mi yaptı dedim kendime ama şarkıda Maxi Jazz'in sesi duyulmuyordu. Demek ki bu Dido'nun kendi şarkısı olmalı, ama abisi Rollo'nun da parmağı olduğu kesin.

Dido - Everything To Lose

Glee

2010-08-05T22:26:00.003+03:00

Bu sezon tutkuyla izlediğim dizilere ilk önce Fringe ile başladım. Sonra The Mentalist ile tanıştım. Ardından kaliteli dizi izleyici dostum manzana sayesinde de Glee'ye başladım.

Özellikle müzik... Müzik demek benim hayatımın diğer yarısı demek. Bir yarısında yaşıyorsam, diğer yarısı sadece dinlemekle geçiyor, bazen söylemekle (sanmıyorum ki sesim güzel olsun, 3 farklı kaynak bana "çizgifilm seslendirmesi yaptın mı hiç?" diye sormuştu, herhangi bir fareyi seslendirebilirim, yetkililere duyurulur), bazen çalmakla (hata yapa yapa). Hayatımın yarısını müzik kaplıyor. Dolayısıyla bu dizi benim için çok şey ifade ediyor. Lisedeyken keşke yapabilseydik dediğim bir olguyu temsil ediyor. Bizim de koromuz vardı ama her yıl (evet, ortaokuldan lisenin son yılına kadar her yıl) aynı şarkıları seslendirirdik, hep aynı Türk Sanat Müziği ya da marşlar, milli marşlar vesaire, vesaire. Bir pop koromuz yoktu. Kimileri grup oluşturmuşlardı (çok özendiğim rock grupları, metal yapanlar, kimi de klasik gitar çalıyordu) ve festivalde çıkıp şarkılar çalıyorlardı. Ama hiç birlik olup "Hadi, şu popüler şarkıları biz de seslendirelim!" demedik. Birlik olamadık. Cesaretli olan başka okuldan gelen arkadaşım "Yapalım!" diyordu, eski okulunda pop korosunda solistlik yapıyordu, ama burada öyle bir olgu yoktu, sosyallik yoktu, müzik... vardı ama benim gönlümden geçtiği gibi yoktu...

İçimde uhde kalan şeyi şimdi izleyip mutlu oluyorum. Kendi kendimi bir nevi teselli ediyorum.

Je m'en fiche, kem gözlere şiş

2010-08-04T11:14:00.003+03:00

Dostum soulfrog'un bu haftaki playlistini dinlerken yazıyorum bu satırları. Ama henüz uyanabilmiş değilim. İçimde bir ses bana "Kalk artık! İşlerini savsaklıyorsun!" diyor. Oysa uyanamadım.

"Qu'est-ce qui m'empêche..." je me disais... Est-ce la jalousie? Est-ce la colère? Oui... toutes ces émotions. Il faut les avouer. Il faut que je crie quelque part toutes ces émotions qui m'empêchent. Je dois réussir ce que je veux.

Böyle geldi içimden, böyle buyurdu ruhum. Hayır diyemedim ona.

86ºFahrenheit

2010-07-22T22:51:00.002+03:00

Yanıyorum. Sıcaktan eriyorum resmen. Nasıl bir nemdir bu dışarıdaki?

Let the Choir Sing

2010-07-18T13:15:00.002+03:00

Dünyanın en sevimli dizilerinden biri olan Glee'den seçmece gelsin müzikseverlere:

Kendimi her bölümü tekrar tekrar izlemeye verdim sevgili okuyucu. Ama tekrar tekrar izlenesi bir dizi zaten.

Rendekâr

2010-07-13T11:08:00.005+03:00

Nerede kalmıştık?
Hello followers! I'm back.

2 haftada 2 kitap bitirmenin mutluluğunu yaşıyorum. Ne zamandır rahatlıkla kitap okuyamamıştım, üstelik sevdiğim, kurgusu beni saran bir kitaba denk gelememiştim.

Tanıdığım aile dostu bir beyefendi var, kendisi esasen psikoloji okumuş ancak Osmanlı mimarisine ilgisinden dolayı inşaat işleriyle ilgilenip ev inşa ediyor, kısacası müteahhitlik yapıyor. Okumuşluğuna görmüşlüğüne bir lafım yok ama bir gün bizi ziyarete geldiğinde bir lafı bana çok dokunmuştu: "...ama kızım, senin gibi birinin bir ayda bir kitap değil 4 kitabı çoktan bitirmiş olması lazım!" Bunu söylerken önce kendine bir bakman gerek. Kendi kızı benden 2 yaş küçük ve korkunç şımarık bir şekilde yetiştirilmiş (Amerika'da bindiği otobüsteki Meksikalı temizlikçi teyzelerden korkup tiksinecek kadar görgüsüz bir kız). Önce kendi kızına bir sor bakalım 1 ayda kaç kitap okumuş. Ayrıca ben "binlerce kitap okudum, muhteşemim!" tarzı cümlelerden de feyzalmıyorum. Acaba okuduğun kitapları ne kadar özümsedin? Onlardan neler öğrendin? Çabucak okumak bazı kitaplar için mümkün, örneğin o çok muhteşem Vampir Edward kitaplarını alın, içlerinden bir tanesini 3-4 saatte bitirmemek mümkün değil. Neyse tartışmak istediğim bu değildi, ama değinmek istediğim konuya uzaktan da olsa biraz yaklaştım sanırım.İşte değinmek istediğim konu bu kitap. Puslu Kıtalar Atlası. Acaba İhsan Oktay Anar, kitabında bahsettiği Uzun İhsan Efendi ile esasında kendini mi anlatmak istiyor? Yazarlar yarattıkları her karaktere kendilerinden bir parça kattıklarını söylemeden edemezler. Gerçekten de çoğu kez bu durum söz konusu. Açıkçası öncelikle, bu kitabı bana tavsiye eden arkadaşlarım manzana ve clairdelune e teşekkürlerimi sunarım. Hikâye, İstanbul'da ve Osmanlı döneminde geçiyor. Kitabı yavaş yavaş okudum çünkü felsefik görüşlere çok aşina bir insan değilim. Öyle ki kitap hakkında bilgi sahibi olmadığım için Rendekâr neyin nesidir? Kubelik de ne demek, nasıl bir meslek? Vardapet ne biçim bir isim? gibi sorularla baş başa kaldım önce. Sonra Rendekâr'ın René Descartes olduğunu anlayıp kendi kendime güldüm, şapşallığıma güldüm uzunca bir süre. Ama keyif aldım okurken.

Sorular kitabın içinde sürekli karşımıza çıkıyor ama bizi sıkmıyor: Ben var mıyım, yok muyum? Düşünüyorum, düşlüyorum... Peki beni bir başkası düşlüyor olamaz mı? Ben başkasının düşü müyüm? Ama ben de düşünüyor ve düşlüyorum... Bu esnada Uzun İhsan Efendi'nin başına gelenler, oğlu Bünyamin'in kendini bulma çabaları, karakterinin silik olduğunu düşlemesi... İnsan bazen kendinin de silik olduğunu, bu dünyadan bir kemik ve toz yığını olarak kaybolacağını düşünmez mi?

Diyeceğim şudur ki, kitap okumayı özlemişim ben.

Haftanın Klibi

2010-06-18T18:15:00.003+03:00

Bu haftanın klibini çok başarılı ve popüler Lady BaBa'dan izliyoruz, "Alihan'dır O" diyenler için gelsin:

(Youtube'a bin türlü kapıdan girdik ama o kapıların hepsi kapanıyorsa, inadına Dailymotion.)

Gayet marjinal ve ilginç bir video.

Deleted Scenes From The Cutting Room Floor

2010-06-11T19:50:00.003+03:00

Öncelikle bu albümü tek kelime ile betimlemeliyim: Doyurucu!
Böylesi mükemmel lezzetli ve keyifli bir albümü yeni Dutch hatundan dinlemek ayrı bir zevk.
Size bu albümü nasıl anlatmalıyım?
Betül bana geçtiğimiz aylardan birinde (Şubat olabilir, hatırlamıyorum) "Bak çok güzel bir şarkı dinle istersen" diyerek Just One Dance'i dinletmişti. Caro Emerald'ı ilk defa o zaman duydum.
Tıpkı The Sopranos soundtrack'i ya da 50'lerde geçen bir film, hatta 50'lerde geçen mafyavari (Bugsy Malone diyerek çemberi iyice daraltıyorum) bir filmin müziği olabilir.
Giriş şarkısı "That Man" tıpkı bir doo-wup doo-wup klasiği gibi. Solist önde mikrofona sarılırken, arkasında 2-3 tane backvokal bayanın doo-wup doo-wup yaptığını düşünün ama o doo-wup'ları sevgili Caro yine kendisi yapıyor (backvokale ihtiyacı yok hatunun, kendisi tüm seslere yeter, tabii canlı performansta değil).
Diğer favorim "Back It Up", albümün sivrilen şarkılarından biri "ba dlu dla dlun dloday" içeriyor (o da ne demek ki şimdi?). Tıpkı bir çocuk tekerlemesi gibi nakaratı var. Ama bu şarkının en önemli özelliği herhalde Caro'nun kaldırım serçesi Piafvari bir edayla sesini konuşturmasıdır (konuşturmak derken?).
Absolutely Me. Hafif bir Mark Ronson edası sezilmiyor değil bu şarkıda. Herhalde fondaki saksofonlar bana onu anımsatıyor, bir de DJ'lerin çıkardıkları şu vırı tırı seslerden de kaynaklanıyor olabilir.
Albümde hasta olduğum şarkı: A Night Like This. Kendisi Martini reklamında kullanılmış, güzel elbiseli kızların fink attığı klibe sahip bir şarkı (ama elbiseler de cidden güzel, kimbilir kimin kreasyonudur onlar, Gasip Görl'den bir bölüm olsa bilirdik oysa). Ha bir de gitar solo var, belki de ondan sevdim ben bu şarkıyı bu kadar.

Bize Acapella'ları, 50'leri, eski jazz solisti hatunları anımsatan Caro Emerald'a sevgilerimizi gönderiyoruz efendim. İyi ki varsın, iyi ki albüm çıkarmışsın. Bu çizgiden şaşmadan aynı tarzda devam etmeni dileriz.

Eks o eks o.

P.S? Bu klibin çok daha sempatik, barda geçen bir versiyonu vardı, nereye kayboldu anlamadım.

Bad tempered

2010-06-09T10:32:00.003+03:00

- Huysuz. Tek kelime ile ifade edilebilir. Huysuz işte o kadar.
- Keane yeni EP çıkarmış. Ama onların, melankoliden hareketliliğe geçişine alışamadım bir türlü. Tek bir şarkı hoşuma gitti: Clear Skies. O bile melankolik kaldı EP'deki diğer şarkıların yanında. Hele o Stop For a Minute nedir öyle? Rapçinin biri söylüyor şarkıyı. Şaka mı yapıyorsunuz? I'm not in the mood to like these songs, I think. (Yine devrik cümleler kuruyorum, İngilizce için bile devrik cümle.)
- Hindistan cevizli beyaz çikolata istiyorum. Karamelize edilmiş coconut olanından. Tabii Türkiye'de yok böyle bir şey. Marché imparfait.
- Kendime yeni bir meslek buldum: Glénat Yayıncılık'ta editör olmak. Böylece mangaları da rahatlıkla okuma erişimine sahip olacağım. Nihahahah. (*Evil laugh*) Kalk gel deseler koşa koşa giderim!
- Bak hâlâ inatla beğenemiyorum şu Night Train EP'sini. Sorun sende değil, bende EP. Ayrılmamız gerekiyor ama hatıra olarak Clear Skies'ı bırak, öyle git.
- Zune geldi, Last.fm bitti. Last.fm Zune'la uyumlu bir scrobbler yapsaydı bana ne. Şimdi elimin altında fıstık gibi kütüphane dururken, şarkı seçip winamp'e atmak çoooook uzun geliyor gözüme.
- Ya da Domino Records'a gideyim, asistan olarak alsınlar, çay demlerim (çok güzel İngiliz çayı demlerim), masa temizlerim. Böylece stüdyolardan kayıt dinlerim.
- Ayrıca Eurovision'da bu yıl 1. olan kız. Seni hiç beğenmedim. Alexander Rybak. Seni de beğenmiyorum. Zaten benim beğendiğim bir şarkı, bir sene 1. olursa çıkıp ilk dolunayda uluyacağım köpeklerle beraber. Ya da başka bir şey yaparım. Kornaya basarak çıkıp sokaklarda dolaşayım. O da mı olmaz? Neyse buluruz bir delilik. Sorun değil. Saçmalık diz boyu zaten.
- Daldan dala atladım yine değil mi?
- Gidiyorum tamam.

Patrick Jane

2010-06-08T20:54:00.003+03:00

We love you Mr. Jane. We admire your mental and your clever smile. Hope to watch this serie a few more seasons.

Bana ilginç gelen, bu dizinin DVD'sinin Fringe'in DVD'sinden daha ucuz olması. Neden ki? Fringe daha mı çok izleniyor ya da daha mı çok satıyor? Sanmıyorum ama bir gariplik var.

Just put a smile on your face

2010-06-02T18:22:00.004+03:00

Today's my birthday. How do I feel? I dunno. I feel like a lama who has no worry in this world but to eat and sleep. Just a joke, sorry.

Look at the picture and tell me, aren't these children so cute? We watched them for half an hour when we sat on that branch, it was a sunny day. We had been sailed a ship on Jardin du Luxembourg. Missed you B. and I'm sorry that my letter couldn't reach you.

I'll celebrate it later 'cause I'm busy as usually happening on my recent birthdays. But today, I just put a smile on my face and sit back on my chair looking at the old photos. And oh! I made a list for you like I did it last year :) Here it comes (don't freak out, just click on the "list"):

List for b.day: songs from Orange Juice, Lily Allen, Blur, The Whitest Boy Alive, Nina Simone, Joss Stone and Outkast. That's all.

And I thank all of my friends and family who care about me :)

New Generation

2010-05-23T17:07:00.002+03:00

Söze "Bizim zamanımızda nesiller mükemmeldi, şöyleydi, böyleydi..." diyerek başlamak istemiyorum ama yeni nesiller çok körelmiş. Hatta bilerek şımartılmış. Bu söylediklerim bütün yeni nesil gençlik için geçerli değil ama 90 sonu 2000 başı doğan çocukların birçoğunda aynı şeyleri gözlemlemek mümkün (tabii ailesi makul ekonomik seviyede olanları kastediyorum, nüfusumuzun fakir olan kısmının çocuklarının açlıktan şımarmaya vakitleri (!) kalmıyor). Nasıl sıralayarak başlayayım?

1- Hayır! O peyniri yemek istemiyorum ve kahvaltı da etmek istemiyorum!!!

What to do: Masada bulunan yiyecekleri yiyemeyen çocukların olduğu gerçeği yeni nesle öğretilmiyor ve hatta umursanmıyor. Biz tabakta pirinç tanesi kalsa utanırdık.

2- Yeaaa Mualla Teyze yeaaaa, bu kek ne kadar tuzlu olmuş böyle yeaaaa... Bilgisayarı açabilir miyim çok sıkıldıaaaaaaaaammmm...

What to do: Öncelikle bu şımarık veledin boğazına sarılmamak için kendimizi tutuyoruz. Ve annelerimizin bize misafirliğe gittiğimizde ev sahiplerini rahatsız etmememiz gerektiği öğüdünün bu yeni nesillere neden öğretilmediğini sorgulamayıp kibarca "Bilgisayarı açamıyoruz şimdi canım" diyerek tebessümle yanıtlıyoruz.

3- (Konser, tiyatro, sinema esnasında) Anne yeaaaa şimdi bu abla napıyo yeaaaa...

What to do: Benim yaptığım gibi çocuğa pis pis bakışlar atmıyor, anneye pis bakışlar savuruyoruz. Gerçi çocuğunu susturmayı bilmeyen anneye istersen bin çeşit bakış fırlat, o ne anlayacak senin bakışından?

4- Ama beni dinlemiyorsunuz kiiii, hüüüüüeeeeeee... (ağlayış, sızlanışlar)

What to do: Karşısındakiler büyük olduğu için sıkılmış olan bu new generation'ı bir büyükmüş gibi karşınıza alıp dinleyeceksiniz. Eliniz mahkum. Biz sus pus oturuyor ya da konuşuyorduk evet, ama "beni dinlemiyorsunuz?!" diyenine de ilk defa rastlıyoruz.

5- O ata binmek istiyorum!!!

What to do: Böyleleri de var tabii. Ne de olsa yeni nesil pek zengin pek havalı. Peki ne yapıyoruz? Ne yapacağız ben de bilmiyorum, yeri ve zamanı gelince düşünürüz.

6- Ya ben Süngerbob izliycem bana neeeeeeeeeeeaaaaaaaa hüeeeeee... (ağlama ve tepinmeler)

What to do: Bir çocuğa günde 10 saatten fazla TV izletirseniz olacağı budur. Ondan sonra gece yarılarına kadar çizgidizi izlemeye mahkumsunuz. Biz Susam Sokağı ile büyüdük, bunlar Süngerbob'la büyüyor. Nerede Tsubasa'lar nerede şimdiki neslin Galactic Futbol diye çizgidizisi... Peh.

Diyeceğim o ki, Pepsi. Yeni neslin içkisi!

Tango 3.0 - Preview

2010-05-21T23:30:00.006+03:00

Gotan Project'i inanılmaz severek dinliyorum. Ancak bu albümü o kadar da severek dinlediğimi söyleyemeyeceğim. Ya ben değişiyorum ya da bu insanların yaptıkları değişiyor. Belki yaşım ilerledikçe bazı şeyler değişiyordur bilemiyorum ama hayatta hiçbir şey zannedildiği gibi stable kalmıyor. Olmadı bir sürtünme ile ya da bir düşme ile, belki bir kırılış ile, illa ki bir şekilde değişiyoruz ve kesinlikle stable kalmıyoruz. Konuyu saptırmadan geri dönersem, ilk iki albüme oranla o kadar da tatmin olduğumu söyleyemeyeceğim, tangoluktan çıkmış bu şarkılar iyice elektronik olmuş. Tamam kabul ediyorum, ilk iki albümde de elektronik ağırlıklı tango yapılıyordu ama burada tango resmen üç-beş tını yaratmak için kullanılmış gibi. Hele o çıkış şarkısında "Goooooootan" diye bağıran Hugo Morales olmasa... anyway. Çıkış şarkısı, albümün giriş parçası Tango Square ve bitiş şarkısı Erase Una Vez haricinde diğer şarkılar arasında ileride anımsayabileceğim bir şey yer almıyor. Oysa Queremos Paz, Vuelvo Al Sur, Domingo ya da Santa Maria öyle mi? Öyle ya da böyle bir şekilde insanın aklında kalan melodileri vardı...

Albümü yerden yere sermekten vazgeçtim, belki ileride fikrimi değiştiririm ama şu ana kadar ki izlenimim çok da parlak değil sevgili müzikseverler, istemsizce hayalkırıklığına uğramış durumdayım.

Blur - Fool's Day

2010-05-18T20:31:00.003+03:00

Müzikal açıdan doyurucu bir şarkıya nicedir rastlamam pek mümkün gözükmüyordu. Zira müzik piyasasından pek uzakta kalmıştım. Ama bildiğiniz gibi hayatımın vazgeçilmez bir parçası olan Radyo Eksen - ki ben bu kanalın vazgeçilmez bir parçası değilim, dinleyicileri ile pek ilgili değiller gibi geliyor bana, bu kanaate 2 telefon görüşmesi ve birkaç twitter mesajı sonrası karar vermem her ne kadar sağlıklı gözükmese de bence öyle - sayesinde yine şahane şarkılar duymayı başarıyorum. Bunlardan biri de Blur'un bunca yıl (7) aradan sonra çıkardıkları ilk single olan "Fool's Day". Aklıma ilk gelen "Nisan biiiiir" demek oldu. Keyfini çıkarta çıkarta dinledim. Zaten grubun sitesinden adınızı ve mail adresinizi girerek bu şarkıyı bedavaya download edebiliyorsunuz. Yoksa şarkıyı ilk dinlediğim yerlerden birinde "Dis iz Blööööğ" diyen DJ'i duyup "hay sizin aksanınızı yiyeyim" demiştim daha şarkıyı işitmeden.

Blur candır, canandır. Çıkardıkları bu şarkı tam ilkbahar şarkısıdır, günde 9582357237538 kere dinlenesidir (abarttığı zannetmeyin, mutsuzsanız bunu özellikle dinleyin de dışarıda esen baharın kokusunu özümseyin biraz). Zaten şarkının son kuplesinde "Consolidate
the love we’ve had together, on a cold day in springtime" diyerek "Konsolide sevgi mi olur" tarzı düşüncelere boğulmama neden olmuşlardır. Allah iyiliğinizi versin sevgili Blur. Sevgiyi konsolide edip bu soğuk bahar günlerinde beni neşeden neşeye sürüklediniz, joyfull ettiniz.

Super Ronson Bros (or Bros&Sisters mı desek?)

2010-05-14T23:12:00.003+03:00

yaw bunu paylaşmamak olmazdı sevgili müzik dostları.

kızkardeşi de nasıl müzik yapıyor hiçbir fikrim yok ya hadi neyse.

NAH!

2010-05-14T22:41:00.003+03:00

- Sodyüm hidrojen'den bahsediyorum tabii ki, sen ne zannettin ya? :)

- I'm back to the fields.

- Canımı sıkma, çıkarırım suyunu.

- "Love it or hate it" demişti Dayı Ezel'in bir bölümünde (2 ay oldu be diziyi izlemeyeli... sebebini sorma beri gelsin). "If you do them together then you'll be sliced" demişti bi de. Birebir Türkçe'den çeviri de bu kadar oluyor be anam. Anladın sen onu.

- Cause there's music in the air so gimme the night!!!!

- Sevgili clairdelune ile birlikte Parisienne dostumuzu ziyarete gittik. Oh iyi ki de gitmişiz. Ölsem de gam yemem lan! Merlin'in şatosunu da gördüm, one of my best friend'imi de. Beni ayakta tutacak yegane şeyler onlar zaten.

- Karma var ya, döner bi gün seni de bulur be güzelim, yeter ki sen döneceğine inan. Bizim üç mister'ın blogunun adı neydi: bosverabidalganabak Salla gitsin.

- Hadi see you my friend.

- Önümüzdeki günlerde DJ'lik kanım kaynar da geri dönerim. Wait till then.

Laisse tomber les filles

2010-05-02T22:21:00.004+03:00

Dünyanın en şeker Fransız şarkıcısı olduğuna kanaat getireceğim. France Gall ne tatlı kadınsın sen ya, incecik sesli şeker insan. Bir de duru bir güzelmiş kendisi, bu şarkıyı söylerken yaşı 17, şu anda 63 yaşında olduğuna insanın inanası gelmez. Edith Piaf ya da Patricia Kaas gibi francophone şarkıcıları dinlemeyen bana tam bir ilaç gibi geldi bu hatun. C'est devenu mon remède je pense. Ouaip, c'est ça.

Je me sentais tellement mauvaise mais soudain...

2010-05-01T22:48:00.003+03:00

Ful yaprakları dökülürken...
Cümleye böyle başlamak istedim ama bitiremedim.
Hayat hayal ettiğimiz gibi gitmiyor bunu öğrendim.
Hayal dünyasından çıktığımda inanılmaz moralim bozuluyor onu öğrendim.
Office gibi bir ofiste olayım isterdim, olması mümkün değilmiş, yaşadım öğrendim.
Mutlu olursun zannediyorsun hayatta, o da pek az gerçekleşiyormuş.
Kendimi yeniden kitapların arasına hapsedeceğim, kafamı kuma gömeceğim.
Çok da umrumdaydınız canımı sıkan insanlar, çok.
Sizi umursadığım için mutsuz oldum.
Umursamaz ve vurdumduymaz olunca acı hissetmiyorum zaten, birinizin başına kötü bir şey gelse üzülemiyorum bile.

Ahahahahah!

2010-04-16T22:13:00.005+03:00

- Sabah sabah ne güldüm şu resmi görünce. Neyse ki ortalıkta kimse yoktu da bana deli gözüyle bakan olmadı. Komik değil mi ama? Coca Cola'ya Mentos atarak füze yapma fikri :) Zaten Cola'ya Mentos atma fikri de nasıl bir zihniyetten çıktıysa artık...

- Sonra aklıma birden Adidas'ın yeni Originals serisi geldi. Bu seriye de her sene içim gider. İlla da boğazlı bir Adidas'ım olsun isterim ama spor bir ayakkabı alacaksam gidip yine boğazsız, normal bir spor ayakkabı alır dönerim. Ama artık bunlardan bir tane istiyorum, mesela şunu:

Çok güzeller yahu. Bütün seri güzel. Hatta reklamını da yapayım: http://www.adidas.com/originals/

- Şu sıralar en çok hoşuma giden şarkıyı da eklemeden geçemeyeceğim (youtube olayını nasıl hallettin diyorsanız, ekşi'de bir çözüm okudum o şekilde hallettim):

Gerçi klip namına CAKE'in pek fazla klibi yok (hatta bu şarkının - ki bir klibi en fazla hakeden şarkının - klibi yok), ama bu şarkıları da muhteşem tıpkı diğer şarkılarda olduğu gibi.

- xoxo der kaçarım.

Uykusuz

2010-04-09T22:30:00.002+03:00

- 3 haftadır Uykusuz okumuyorum. Onu bile okumaya vaktim kalmıyor.

- O kadar mutsuzdum ki bugün eve geldiğimde, Morrissey dinleyip kendimi depresyona sokmak istedim. Ama radyoda Kooks çalıyordu. Şu an Konk'u dinliyorum. İyi ki Morrissey dinlememişim, ağlatabilirdi.

- Aceleye gelen işe şeytan karışır demişler. Ne diye "Çok acil! Çok acil!" diye peşimden koşup beni günde 9345987395794759384 kere arayıp rahatsız ediyorsun ki? Bak ne oldu sonucu? İstediğin gibi olmadı.

- Özlemişim seni Kooks.

- Chuck beni ağlatıyordu be az daha. Hayır yani, ben gülümseyip mutlu olmayı geçtim, o emotionallık gözlerimi doldurdu resmen.

- Bu hafta bana bu iyi geldi:

Neler Oluyor?

2010-04-03T18:21:00.004+03:00

- Bunu yazacağımı ben de tahmin etmezdim ama Hande Yener'in son albümünden "Yasak Aşk" "Sopa" ve "Kal Kal"ı dinledim bayıldım. Maksat eller havaya olsun hep beraber coşalım efendim.

- Unutmadan ekliyorum: Ingıl cıngıl antik kuntik şarkıları es geçtiğimi belirtmek isterim. "Kal Kal"ı çok beğendim ama ne yalan söyleyeyim.

- "Kal Kal"ın giriş kısmı bana biraz Daft Punk'ın bir şarkısından araklanma gibi geldi ama hangisi olduğunu kestiremiyorum. Çıkarabilen olur da söylerse sevinirim. Buradan da Sinan Akçıl, Daft Punk dinliyor olabilir diye bir sonuç çıkarıyorum. Tebrik ederim kendisini.

- Ben <3 Daft Punk.

- Sana da bana da çok zor dostum, çok zor.

3 kelime 1 işlem

2010-03-25T22:21:00.002+02:00

Önce üç kelime:
1- "Soramama"
2- Rezil olma "korku"su
3- "Belirsizlik"

Sonra bir işlem:
Topla bunların hepsini. Sıkıntı ve üzüntü karışımı bir rahatsızlık duygusu. Ne güzel değil mi?

Sunday happy sunday

2010-03-21T21:32:00.004+02:00

- Sunday'ler happy de olabilir shiny de olabilir. O günü nasıl geçirmek istediğinize bağlı oalrak değişen bir şey sunday. Esasında pazar günlerini haftanın son günü olduğu için çok sevmem, ilk günü ne kadar seviyorsam son günü de o kadar seviyorum. İzleyecek dizi de kalmadı. Pazar dediğin boş bir gün artık.

- Ama bugün dostum, ikizlerim, sevgili in omnia paratus'la muhteşem bir gün geçirdim ve hatta doyamadım diyebilirim. Biz ikizler olunca neden bu kadar çok konuşuyoruz kuzubalığım Allahını seversen? Nedir bu gevezelik böyle :) (Bu arada neden profildeki burcun balık olarak gözüküyor sorabilir miyim? Düzeltiniz onu lütfen, rica edeceğim :) ).

- Laneti nasıl kıracağım bilemiyorum. Sevgili lalueurdelalune ile sevgili in omnia paratus, aynı şeyleri söylüyorsunuz da bu pek kolay olmuyor. Normalde insan kendini kontrol eder ama bazen kontrolü kaybettiğiniz durumlarda (elin ayağına dolaşması gibi) kendini sakinleştirmek zorlaşabiliyor. Ne hareket yaptığının farkına varmak zorlaşabiliyor sevgili dostlar. Kendime "be cool abi" der, gider Burger'dan B'Cool alır yerim (dondurma mevsimi geliyor yahu), böylece yine iğrenç esprilerim silsilesine bir yenisini daha katmış oldum sevgili dostlar. Harbiden cool olmayı başarmak... ah onu bir başarmak var ya. Olay orada bitiyor zaten. Bi cool ol abi! Bi cool olsan zaten...

- Güzel bir haftasonuydu. Tertemiz bir hava, güneşli günler. İstiklal sabahtan sakindi. Kadıköy sakindi. Sahilyolu bile ilginçtir, sakin geldi nedense. İyice hayal mi görmeye başladım yoksa bana mı öyle geliyor? Ne fark eder değil mi?

- The Office'çi arkadaşlarıma bu görüntü zaten tanıdık gelmiştir, henüz bir miktarını görmüş in omnia paratus'çüm sana göstereyim o halde. Jim ve Pam çiftimiz işte bu. "What a cute couple" diyor kendilerine sevgilerimizi yolluyoruz. Gerçekte de kendilerini canlandıran oyuncuları da mütevazılıklarından dolayı çok seviyoruz (ukalalarla sorunumuz var dostum).

You Can't Hurry Love

2010-03-20T14:52:00.002+02:00

i need love , love
to ease my mind
and i need to find time
someone to call mine
my mama said
you can't hurry love
no, you'll just have to wait
she said love don't come easy
but it's a game of give and take
you can't hurry love
no, you'll just have to wait
just trust in a good time
no matter how long it take

Önce Supremes'den sonra da Phil abiden dinleyelim mi? Cumartesi cumartesi keyfimiz yerine gelsin. Umutlarımız tükenmesin.

Bir güneş görsem içim açılıyor hemen. Okula da gittim bugün, biraz sahile doğru baktım ama vaktim olmadığı için oturamadım. Özlemişim.

Kendime bir Tarrega CD'si almışım Mephisto'dan. Mutlulukla dinlerim. Daha ne?

Neko Case - People Got a Lotta Nerve

2010-03-20T00:05:00.001+02:00

Animasyon sevgim bir başka.

Tadından yenmeyecek bir klip daha.

Ayrık Otu

2010-03-17T22:27:00.002+02:00

İnsanlar çoğunluk olarak bir şey yaptıklarında gürül gürül akan bir nehre benziyorlar, ya da kocaman bir papatya tarlasına. Peki çoğunluğun yaptığına katılmadığınızda kendinizi nasıl hissediyorsunuz?

Ben bazen sivri bir taş gibi hissediyorum nehre karşı koyan. Ya da papatya tarlasının içindeki ayrık otu gibi, çirkin çirkin kendi başına dikilmiş duruyor orada.

Ne yaparsak yapalım, ne umarsak umalım yanımızda başka bir ayrık otu olmayabiliyor eşlik edecek, ya da bir başka sivri taş. Üzücü mü desem, yoksa "hayata yalnız geldik yalnız gidiyoruz üzülecek ne var bunda hayatın bir gerçeği bu" mu desem, bilemedim.

Ne demiş Lost'taki abilerimiz: "Live together, die alone". Kedi değilsen eğer yalnız başına ölmeye gitmezsin. Sevdiklerini de yanında götürmezsin ama ölmeden evvel onlarla olmak istersin, değil mi?

Bir de Serge Gainsbourg "The Ballad of Melody Nelson"un başında şöyle bir cümle sarfediyor, aklıma geldi yazmadan edemedim:

"Pour l'amitié, l'amitié entre homme et femme... impensable. Parce que... il y a toujours sous-jacent le désir animal."

Kadın-erkek arkadaşlığının imkansızlığından bahsediyor Gainsbourg, yer yüzüne gelmiş en ilginç insanladan biri. Belki de bir bakıma haklıdır, öyle değil mi?

Güzel bir akustikle kapatıyorum bu akşamı:

Melody Nelson

2010-03-14T22:30:00.002+02:00

Bu şarkıyı Fransızlar gibi okumak istiyorsanız şöyle telaffuz edeceksiniz: Me-lo-di Nel-sôn. O'yu pek bir kibarca okumanız gerekiyor, otomasyon'daki o'lar gibi değil. Hatta benim burada vıdı vıdı açıklamama bile gerek yok. Şarkı gelsin hemen:

Placebo abileri albümlerine bonus disc kattıklarında bu kadar mükemmel bir cover albümü yarattıklarının farkındalar mıydı acaba? Bütün cover'lar güzel Sleeping With Ghosts'un bonus cd'sinde. Running Up That Hill mi dersin, Johnny and Mary mi dersin. Zaten Sleeping With Ghosts benim için mükemmelliği yakaladıkları albüm diyebilirim. Her grubun iniş çıkışlı dalgalı dönemleri oluyor ve bu süreklilik içerisinde klasikleştirdikleri parçalar yaratıyorlar. "Meds" benim için bir Placebo klasiğini ifade ediyor mesela, 20 yıl sonra da bu şarkıyı hatırlayacağım, unutmayacağım.

Dog person

2010-03-14T22:03:00.004+02:00

Photo by clair de lune.

Sevgili dostum clair de lune'ün çektiği çok şık fotoğraflar vardır ve sağolsun bunların birçoğunu kullanırım :) Tekrar teşekkürler clair de lune'cüm :) Resimdeki mest olan kedi de bizzat öyle yolda gördüğümüz bir sempatik kediydi.

Birçok resimde beni kedilerle görmek mümkün, kedi severken de görmek mümkün. İşin ilginç yanı ben 2 tane köpek sahibiydim, ta ki biri yaşlılıktan diğeri de zehirlenerek ölene kadar. Zehirleyerek öldüren kişi ya da kişilere cezalarını Allah'tan bulacaklarını düşünerek aldırmıyorum bile artık, acımı içime attım. Yani anlayacağınız ben bir köpek insanıyım. Bunun başlıca sebebi de çocukken kedi ve köpekleri hatta tüm hayvanları sevip ısrarla mıncıklamam ve tüylerini okşamam nedeniyle oluyor. Çocukken ne kadar tüylü hayvan varsa gidip severdim. Ama 4 yaşındayken teyzemin manyak kedisi Daisy oramı buramı bir güzel tırmalayıp beni kedilerden soğutmasa belki de kedileri daha çok sevecektim. Bunu şansa bağlıyorum. Çocukken beni hiç köpek kovalamadı. Hatta köpeklerle olan ilişkilerim - belki en manyak en saldırgan olanlarıyla bile - gayet normaldi. Oysa ne zaman bir aile kedisini sevmeye kalkışsam, amcamın ya da babaannemin ve teyzemin kedilerinin hepsi - ama istisnasız hepsi - beni en az bir kere tırmalamışlardır, manyak hayvanlar. Seviyorum lan, tüyünüzü okşuyorum parçalamıyorum heralde değil mi? Çok kıymetki sanki tüylerin! Bir de tutar senin ellediğin yeri, sırtında ulaşabileceği yerse hemen yalar. Çamurlu ellerimi gelip sürdüm sana, çok da meraklıydım ya!

Evet böyle konuştuğuma bakmayın, manyak psikopat olanlar hariç, hala kendini sevdiren tüm kedileri seviyorum, hatta sevdirmeyeni bile seviyorum, oldu da tırmalarsa ağzının payını verip kafasına ya da sırtına bir tane patlatıyorum! Bana ne abi, tırmalarsan kendin kaşındın! Bu dünyanın hakimi olan yaratık insan sonuçta, sen değilsin...

Köpekler öyle mi? İki ekmek ver, biraz yiyecek koy önüne, bak nasıl kölen oluyor. Hayvanın ruhunda sadakat var, sana gelip dost oluyor, canın sıkıldıysa anlayıp hemen yanına gelip elini yalıyor, sorarcasına gözlerine bakıyor, bekçilik ediyor, koruyor seni.

Yine de kedilere de çok lafım yok, özgürlükçü hayvan. Her zaman sana ihtiyaç duymadan başının çaresine bakabilir. Sabahın 6sında uyanıp gezdirmek zorunda değilsin. Devamlı onunla ilgilenmek zorunda da değilsin. Yıkamana da gerek yok, devamlı yalanıp duruyor zaten. Az masraflı bir yaratık.

Neyse burada bahsetmek istediğim şuydu:

Sevgili rahmetli Daisy (20 yaşında öldü, benim yaşlı köpeğim bile 12 yaşına kadar yaşamıştı), elimi tırmalayıp kedilerle olan ilişkilerimi zedeleyen ilk kedi olmasaydın belki dünyadaki tüm kedilerle gerginlik yaşamak yerine aramızda bir bağ oluşturacaktık. Gel gör ki çocukken burun buruna geldiğim köpek kılıma dokunmadığı için kendimi bir kızılderiliymişçesine köpeklere bağladım artık. Siz kedileri de çok seviyorum ama ben bir Köpek İnsanıyım. Ama merak etme, gördüğün gibi kendimi Chat Noir'lardan kurtaramadığım gibi, bu blogun da ana simgelerinden biri yine sizsiniz :)

Yarın mekanik sesli Zuhal'i seveceğim sokaktan geçerken. Yine Mart geldi ve yine birileri hamile bırakmış zavallı kediyi (ona Zuhal adını da ben koymadım, ne alaka bilemiyorum?).

Damn it bebeğim, damn it.

2010-03-06T10:58:00.006+02:00

- Ben bu diziyi ilk izlemeye başladığımda herkese bu diziye olan sevgimi yaymaya çalıştım. Birçok arkadaşım da aynı benim gibi sevdiler, hatta sevgili dostum manzana Chuck'la ilgili bir blog da açtı. Şimdi ben bu dizide en çok neyi seviyorum bla bla ayrıntısına girmeyeceğim çünkü sevdiğim milyon tane şey var. Ama özellikle bu fotoğrafı çok seviyorum. Daha önce de bu çekimlerden başka bir resmi kullanmıştım. Peki bu resimde neyi seviyorum biliyor musunuz? O converseler ile o topukluların birbirleriyle olan uyumunu seviyorum. Böyle bir durumun benim gözümde ütopya olmasını seviyorum, ulaşılamaz olmasını seviyorum. Ayrıca o ayakkabılara da bayıldım Yvonne bebeğim, onları çekim için giydirmediklerini senin kıyafetlerin arasından olduğunu biliyorum (çünkü Zach'in üstündeki kıyafetler comic-con'da giydiği şeyler).

- Ha bir de bilgisayarım ağzına kadar dolup taştığı için dizi izleyememe lanet ediyorum o sebepten damn it bebeğim diyorum, damn it.

- Bu haftanın da çabucak geçtiğini bugünün cumartesi olmasından anlıyorum. İnanılmaz geliyor bana bazen, çok hızlı geçiyor her şey sanki.

- Hayatıma anlam katan dizi The Office'e de ara verdim galiba çünkü en son hangi bölümünü izlediğimi hatırlayamıyorum. Hatta Lost başlayacak diye büyük bir coşkuya kapılmama rağmen hala izleyememiş olmam da bayağı ilginç geliyor bana şu an. Kayıplardayım.

... and they created artificial apostles to save the world but failed in the end.

2010-03-04T22:57:00.002+02:00

- Hayatta bazı şeyleri kurtarmak için sanal olanlarını yaratıyoruz oysa sonucu hüsran oluyor çoğunlukla, değil mi? Sanal hayvanlar, sanal dostlar, sanal siber alem... Sanallıktan tek anladığınız internet olmasın, buna hayali şeyler de dahil olsun. Hayali şeylerle kendimizi kurtardığımızı düşünüyoruz ama gerçekte öyle değil... Ya Ally McBeal'da izlemiştim ya da başka bir dizide, bir bölümünde yaşlı ve tonton bir kadın vardı ve bir hastanede sürekli uyuyordu esasında hiçbir rahatsızlığı olmamasına rağmen. Israrla komada olmak istiyordu, uyutulmak. Çünkü bu dünyada hiçbir yakını yoktu, oysa yarattığı öbür dünyada mutluydu, bir kocası vardı ve yaşlı çiftin kırda bir evi vardı mutlu mesut yaşıyorlardı... O yüzden hayal dünyası bizi her ne kadar mutlu etse de, gerçek hayat ve ayaklarını yere basmak çok daha güvenilir. Çünkü eninde sonunda buraya dönüyoruz.

Tüm arkadaşlarıma gelsin bu şarkı:

Sevgili blog

2010-03-03T22:10:00.004+02:00

- Çok şey yazıp dökesim var blog. Ama gel gör ki bir saatten sonra beynimdeki gri hücreler "dinlenmek istiyoruz, bütün gün uğraşıp durduk!" diye bağırıyorlar herhalde ki, sabahtan aklımda ne varsa akşama kadar unutuyorum.

- Kitap okumak isteyip de okuyamıyorum blog. Başumcumda zibilyon tane kitap var bitiremediğim. Bir de kalkmış "Les jeux de l'amour et de la mort"a başlıyorum durup dururken. Hem ismi güzel hem de en sevdiğim Fransız yazarlardan birinin kitabı sonuçta, okunmaz mı? Gel gör ki ben kendimi kaybettim şu zaman kavramında, zaman nasıl geçiyor anlayamadan sürükleniyorum.

- Bugün masa takvimlerime baktım (biri NTV Tarih'ten çıkan, diğer CNBC-e dergiden çıkan), biri Ocak'ta kalmış, diğeri Şubat'ta. Neredeyim ben dedim kendime. Uğur Gürsoy'un Fırat'ı hınzır hınzır gülüyor başucumda. Nasıl olsa 6 aylık, onunla ilgili bir derdimiz yok.

- Fragile insanın gözünde yaşların birikmesine neden olabiliyor. Sting'e "sen insan mısın yoksa yeryüzüne gelmiş insanötesi bir varlık mısın" dedirttiriyor. Sadece Fragile da değil It's Probably Me, Fields of Gold ve benim albümü ilk dinlediğim 99 senesinde aşık olduğum A Thousand Years. İşte böyle blog, akşam eve dönerken Fragile pek etkiledi beni.

Ezber bozmak vol.2

2010-02-28T21:32:00.005+02:00

- Evet efendim bugün bir ezberi bozdum! Betül bunu okuyorsan gülmekten öleceksin, "ben sana dememiş miydim :)" diyeceksin :) Ne dersen de haklısın vallahi ve oldu bir kere artık dönüş yok.

- Durum şu: Ben bir topuklu ayakkabı giyme özürlüsüyüm! Yok yani, üstünde yürüyemiyorum. Bileğimi burkmayı geçtim, ayağımın içinden fırlaması ayrı olay, öne kayması ayrı olay, tam bir lanet yani bana topuklu ayakkabıyla yürümek. Nice'teyken bir çift topuklu ayakkabı almıştım çok sempatiğinden, hemen gösteriyorum 1. resimde (yemekhanemizin zeminini de görmüş oluyorsunuz - gereksiz bilgi -). Topuğu falan da minik gayet sempatik bir çift. İyi de ben ben bununla yürüyünce acıdan ölüyorum! Dolayısıyla yürünmeyen durumlarda, böyle bütün gün otururken giymek en iyisi.

- Konuyu çok uzattım. Bugün topuklu ayakkabı almaya çıktım. İlla ki lazım! Maalesef lazım... Ve ben bugün "sivri burunlu" bir topuklu ayakkabı adım evet. Hem de sivri burunlu ayakkabılarla dalga geçen "ben" aldım yani. Betül evet, güldüğünü duyar gibiyim. Gelsin alkışlar, ve huzurunuzda yeni sivri burun 2. resimde.

- Sempatik ama değil mi? Hı, değil mi? Değil miiiiii?

Thank God it's Friday!

2010-02-26T23:19:00.002+02:00

- Her cuma kendime aynı şeyi söylüyorum artık!
- Allahım sana şükürler olsun bugün cuma! diye.
- Ayrıca cuma dediğin gün, haftaiçinin son günü diye midir nedir, inanılmaz güzel geçiyor, hatta çabucak geçiyor.
- Hatta bazen cuma dediğin geçmesin istiyorum artık. Yaşlandığımı hatırlatan en kötü şeylerden biri daha.
- Ha bir de, genç gözüküyorsun ama genç olduğun için seni kaale almıyorlar ya, kimi durumlarda üzücü oluyor işte. Kimi kez seviniyorsun genç göründüğüne, henüz teyze değil abla denecek durumdasın. Ama kimi kez de hanım dendiğinde saygı duyulsun istiyorsun, öyle "genç bu daha çok da takmasak" olur tavrını görmek istemiyorsun. Tam bir ikilem dünyası yani.
- Değil mi sevgili kuzu Melizmatik? Takılmamak sinir bozucu oluyor bazen...

Bir gitarım var

2010-02-26T22:29:00.002+02:00

Övünmek gibi olmasın kulağım da var. Şarkıları iyi ayırt ederim. O yüzden şöyle bir dize dizesim geldi akşam akşam:

Bir Ibanezim var,
Sana da garezim var,
Kafamı düzdün finallerde,
Sana inat çalarım Ibanezi gece gece,
Söylerim şarkıları saatlerce.

Jak dediğin önemli mesele,
Temassızlık ederse,
Nasıl halledebilirsin söylene söylene.
Al iyisinden bir tane,
Uğraşma öyle durduk yere.

Ezber bozmak

2010-02-21T21:13:00.003+02:00

- Çok zor. Herkesin yapabileceği, yapabildiği bir şey değil.

- Şekeri çok seviyorsun. Ve bir gün sana diyorlar ki "Bir daha asla yiyemeyeceksin çünkü hastasın". Mecbur kalırsın işte o an ezberini bozmaya.

- Oysa karnıbahar yemeyi sevmiyorsun diyelim. Ömrün boyunca birisi de kalkıp sana "Karnıbahar yemezsen öleceksin!" demeyeceğine göre... kalkıp yer misin peki onu? Tadını beğenmiyor olabilirsin. Senin benim gibi şehirde yaşayan herkesin elinde milyonlarca imkan var belki. İstersen yeme. Git patates kızartması mı yiyeceksin, etli ya da hamurlu şeyler mi yiyeceksin ne yiyeceksen ye. İşte rahatlıkla ezber bozmayacağın bir an.

- Peki diyelim ki Candan Erçetin'i sevmiyorsun. Kırk yıl olsa dinlemesen aklına gelmez, dur bir dinleyeyim yahu ne zamandır dinlemiyordum diyeceğin biri değil. Sonra insanların yanında onlara uyum sağlamak için "Ya tabii evet, güzel şarkıları var :)" tarzı ifadelere bürünür müsün? Bu ezber bozmak değil. Yalan söylemek. Ama oldu da dinleseydin... kendine o kadar söz vermene, asla dinlemem dediğin halde dinleseydin ne olacaktı? İşte ezberi bozduğun an o andır.

- Ben de ezberi bozacağım o anın gelmesinden korkuyorum. İstemiyorum yahu Candan Erçetin dinlemek. Sevmem etmem. Halinden tavrından hoşlanmadığım ses titreten bir kadın. Zaten ses titretilmesinden de hiç hoşlanmam. Yanık sesli olmak başka şey, ses titretmek başka şey. İtici geliyor. Burayı okuyan arkadaşlarım, evet artık size açıklıyorum: Ben Candan Erçetin'i sev-mi-yo-rum. Bu kadar.

- Yemekten bahsetmiştim değil mi? Böyle aşırı şerbetli bir hamur tatlısı getiriyorlar önüne ve misafir olarak gitmişsin sana ikram ediyorlar bunu diyelim. O an ne yaparsın? Yiyememen gibi bir durum söz konusu değil, daha yeni yedim diye yalan da söyleyemeyeceğin bir durumdasın. Boğazından zorla geçe geçe yediğin an ezber bozduğun an mı yoksa yalan mı söylüyorsun? Bence bu durumda ezber de bozulmuş oluyor çünkü hiç istemediğin halde yemeye mecbur kalıyorsun. Yalan da söylüyorsun çünkü güzel olmuş diyorsun, halbuki hiç beğenmedin.

- Sabah yatağın her zaman kalktığın tarafın tersinden kalkmaktır ezber bozmak. O gün hep bindiğin otobüse binmek yerine güzergah değiştirip başka bir aracı kullanmaktır ezber bozmak. Alışkanlık haline getirdiğin şeyi yapmak yerine başka yola yönelmek, başka alternatife sapmaktır ezber bozmak. Bazen zor, bazen kolay.

John? What the heck?!?

2010-02-20T00:21:00.004+02:00

Toprağı bol olsun Lennon abimizin. Ama ne yalan diyeyim kendisini son karısından dolayı, evlenip ayrıldığı ve o evlilikten olan çocuğuyla hiç ilgilenmemesinden dolayı, tüm o güzel bestelerine rağmen diğer üyelerden daha az sevdim hep. Bestelerine lafım yok, onlar hep birer şaheser olacak ama bir Paul McCartney gidip de onun çocuğuna abilik-babalık yapıyorsa "yuh adamım yuh!" derim kendisine.

Evet, bu fotoğraf banka hesaplarından yeni çıkarılmış yeni yayınlanmış. Bence çok güzel bir fotoğraf. Estetikliği var. Paul abinin üstünün çıplaklığı bütün seksapelini yok etmiş gerçi (olm o göğüs kafesi ne lan, insan az daha kas yapar, gerçi sanatçı bunlar, ne işi olur sporla bilmem neyle). Ringo abi o devirde evliymiş (bkz: sol eldeki yüzük, ayrıca ne şeker insan ya, bu grupta kendisine ayrı bi sempati besliyorum). Bir de o zamanlar giydikler kılık kıyafetler şimdi bana - kusura bakmayın, affola - çok abes geliyor yahu. Garip garip ceketler, saçma sapan kesilmiş bıyıklar (saça lafım yok), garip garip takılar... Neyse yahu.

Yok başka lafım.

Bizdeki Beatles aşkı başka.

Şi vaz a deeeeey trippa! Van vey tikıt ye! İt tuuk mi soooo long tu faynd aut end ay faund aut... (ses hayalkırıklığına döner burda).

Beatles'ı haikulaştıralım abi. Gün olur devran döner, vs, vs.

Ha bir de ilgili haber için tıklayabilirsiniz.

Usta bana oradan bir ıhlamur&kuşburnu lütfen!

2010-02-14T16:20:00.003+02:00

- Hasta olduğumda, çay bahçesi veya restoran gibi bir yerdeysem, ya da kantindeysem, içtiğim en önemli içecek haline gelen şey ıhlamur+kuşburnu karışımı oluyor. İçine de bir dilim limon çok yakışıyor. Hem o boğazdaki iğrenç kaşıntıdan biraz olsun kurtuluyor ve rahatlıyorum hem de bünyem biraz zindelik kazanıyor.

- Böyle garip bir gribimsi nezle - ya da soğuk algınlığı mıdır ne deniyorsa artık - geçirmek ilginç tabii, hapşırmak istiyorsun olmuyor ve birden gözünden yaşlar akıyor. Sabah sabah yolda giderken millet "niye ağlıyor bu kız sabahın bu saatinde?" demiş olabilir, eh halim ağlanmayacak gibi değil. İmparator Palpatine/Darth Sidious'tan bir farkım kalmadı pek. Aman Allah benzetmesin, ne çirkin herif lan o! Bildiğin Dark Side, darklığını bundan almış belli.

- Coldplay'in Viva La Vida or Death and All His Friends albümü. Tek kelime ile muhteşem. Şimdiye kadar yaptıkları albümlerin içinde en sivrisi, en gizemlisi, en ölümle ve yaşamla içli dışlı olanı. "Ölü olanlar ölmediler hala kafamın içinde yaşıyorlar", "Nehirden aşağı süzülüyoruz, Victoria dönemi hayaletleri dua ediyorlar ve lanet kırılıyor..." ve "... çanların çaldığını duyuyorum, Roma ordusu korosunu işitiyorum, aynam ol, kılıcım kalkanım ol..." gibi sözler hemen özetliyorlar albümün içeriğini (lalueurdelalune ve manzanasverdes'e selamlar olsun, yine Türkçe'ye haikulaştırdığımız birer kuple geldi destansı şarkılardan). Life in Technicolor'ı ilk duyuşumda doyamıyorum önce, bir şarkı böyle çabucak bitemez diyorum sonra Life in Technicolor II geliyor zaten, esas şarkı buymuş, diğeri onun trailer'ı gibiymiş... Grammy'e aday olup da kazanamamış olsa bile benim gözümde Grammy'li bir şarkıdır o zaten.

- CNBC-e son 3 haftadır hayatımı bana zindan etti. Her pazar gecesi 1e doğru yatmak pazartesi günlerimi katletti. Ah be CNBC-e'nin yetkilileri, ne vardı cumartesi yayınlansaydı ya da perşembe yayınlansaydı şu Star Wars serisi??? Hayır elimde var, ben zaten izleyebilirim her an, her istediğim an. Ama ben televizyonda izlemek istiyorum, adam gibi ekranda izlemek istiyorum. Ne diye beni yoruyorsun CNBC-e? Bir 3 hafta daha böyle yorulacağım. İzlediğime değiyor ama. Hayatımda eksik kalmış bir çemberi daha tamamlıyorum böylece.

- Ha bu arada Chuck'ta geçen şarkıları hatırlıyorsunuz herhalde? Bir ara böyle compilation'lar yapmıştım, istek olursa yine yaparım, zaten sister blogum Chuck o zaman Chuck Chuck Chuck 'ta sürekli player yeniliyoruz. Yeni sezonun müzikleri de güzel başladı açıkçası. On nümero diyorum. Hatta maalesef grooveshark'ta henüz yer almadığı için ekleyemediğim nadide parça Amarillion'u buradan paylaşayım istedim (ancak buna da klip çekilmemiş, öyle boş videolu hoş bir parça işte, sözler de gayet güzel):

- Bekleyin akorlar ben geliyorum! Gitar hocam bugün akor çaldığımı farkedip bana akor alıştırmalık bir flamenko parçası verdi. Evet, artık daha iyi akor basacağım. Ha bu arada yeni elektro gitarının tellerini zırt pırt koparan bir gerizekalı ben varım heralde bu dünyada. Dün yine kendi kendime akor etmeye kalkıştığım için Si telim çat diye atıverdi kendiliğinden. Hep de Si teli atıyor, Si beni sevmiyor. Lan oğlum Si teli! Adam ol! Bak Do diyez basamıyorum, Re minör akor yapamıyorum senin yüzünden uyuz nevale... Bana yine tel alma yolları gözükür...

Niye geldi bu kız?

2010-02-12T22:09:00.003+02:00

- Tercüme edince şarkılar ne kadar da eğreti duruyorlar değil mi Türkçe'de? Başlıktan kastım esasında Franz Ferdinand'ın son albümünden What She Came For'du. Her sabah aynı şarkıyı tekrar tekrar başa sarıp dinlemek gibi bir sevdam var, bu haftanın şarkısı da yukarıda bahsi geçen şarkı oldu.

- Gerçi tüm albümü bir daha ve bir daha dinliyorum sıkılmadan. Franz Ferdinand'ın tüm albümlerini dinliyorum esasında, işte Yeryüzü'nde bıkmadan dinleyeceğim bir grup daha. Hele son albümde basın ağırlıklı olması ve dans ettirecek eğlenceli ritmleriyle insanı bir kez daha kendinden alıyor bu çocuklar.

- Çocuklar dediğim koskoca herifler yahu. Alex Kapranos iki yıla kalmaz 40 yaşında olacak. İnanılır gibi değil, değil mi? Kim der ki bu kadar hareketli müzikleri yapan herifler yakında 40ına basacak insanlar diye. Esasında bir kuzenim var 40 yaşında olan ve arada gidip DJ'lik yapıyor barda, rock-metal çalıyor bir şeyler, ona da kimse demez 40ına gelmiş bu herif, diye.

- İnsanın içindeki müzik ateşi bir kez yanmaya görsün, asla yaşlanmıyor. Mesela eşek kadar herif olmuş Chris Cornell de buna bir başka güzel örnek. Dave Gahan gerçi yaşını başını belli ediyor artık, hatta o gençken bile olgun gösteriyordu.

- Yine nereden nereye uçtum değil mi? Aklıma gelince yazarım diyip duruyordum, Domino Records'dan ne kadar güzel albümler ve gruplar çıkıyor öyle? İnsanın Peyton Sawyer gibi müzik yapımcısı olup kendini stüdyoya kapatıp grupları dinleyesi geliyor. Dünyanın en zevkli işlerinden biri olabilir müzik yapımcısı olmak, eğer doğru ülkede ve doğru stüdyodaysanız tabii...

- Kapanışı What She Came For'un canlı performansı ile yapıyorum. See you later.

Celos

2010-02-06T22:51:00.004+02:00

Bunu paylaşmazsam olmazdı bloggerlar. Bu duru sesi, bu mükemmel müziği, ne dediklerinden kelime anlamasam da bu anlamlı sözleri paylaşmamak olmazdı... Celos ispanyolca kıskançlık demekmiş, bunu da öğrendim. Allahım diyorum bazen kendime, bu kadar mükemmel müziği bir de canlı izleyebilsem, bir gelseler ya Türkiye'ye, bu kadar özlenesi bir grup, bu kadar dinlenesi şarkılar... hele o bandoneon yok mu... can evinden vurur insanı işte o. Romantik bir Fransız, tangonun kalbinden bir Arjantinli ve cool bir İsveçli bir araya gelirse ne olabilir ki? İçinde romantizm de var, aşk da var, cool bir hava da var daha ne olsun?

Hem siz bu grubu tanımadığınızı zannetseniz de onları çok iyi tanıyorsunuz. Su reklamında Vuelvo Al Sur'u duydunuz. Chuck'ta Santa Maria'yı duydunuz. Bir yerlerde belki Queremos Paz'ı duymuşsunuzdur ya da Lunàtico'yu. El Capitalismo Foraneo'yu kesin duymuşsunuzdur, birçok filmde kullanıldı o, fonunda köpek havlamalarıyla birlikte...

Cennete götüren grup, Gotan Project.

Öylesine

2010-02-03T22:14:00.004+02:00

- Yine ben.

- Hâlim kalmıyor şu sıralar hiçbir şeye. Kış yorgunluğu diyorum ben buna. Havanın pat diye kararmasıyla içim kararıyor bazen. Bu yüzden akşamları müzikçalarım "Zune"un içine atıyorum cıstak mıstak dans parçaları, keyfim yerine gelsin diye. Mesela Chuck'ta geçen gün duyduğum "Sexy Bitch" gibi. "Damn, you's a sexy chick" x858687 diye çalıyor böyle parça böyle cıstak cıstak, ben de elaleme aldırmadan "damn damn" diye ritm tutuyorum elimle dizimin üstüne.

-Sokak lambaları diyordum ya hani geçen gün, "sokak lambası" benim beynimde Narnia'nın ilk kurulduğu günün sahnesini hatırlatır her zaman. Bir müzik, bir resim, bir nesne... sadece bana mı oluyor bu? Beynimde kimi şarkılar okuduğum bir kitabı, kimi nesneler kimi sahneleri, kimi görüntüler kimi şarkıları hatırlatır... Bu da o anlardan biriydi, o yüzden Narnia Günlükleri'nin basım açısından kronolojik sıranın ilerilerinde olan ama olay örgüsünde ilk sırada yer alan kitabı "Büyücünün Yeğeni"ni yeniden elime aldım, Aslan nasıl kuracak Narnia'yı diye bir daha okuyorum. Deliyim evet.

-Lost başladı. İzleyemedim hala, en kısa sürede izlemeliyim ama. Yine sıkışık zaman, yine dizi siteleri bekler beni... Spoiler vermeyin Allah aşkına, 2 güne anca izlerim ben onu...

-Benim Türkçe müzik dinlemem kısıtlıdır. Olsa olsa Türk Sanat Müziği dinlerim radyodan. Ya da Mor Ve Ötesi, Sakin, Şebnem Ferah dinlerim de... bugün yolda giderken tam ineceğim sırada Zuhal Olcay'ın bir şarkısını duydum (ki ben Zuhal Olcay falan da dinlemem, kendisini sevmediğimden değil, dinlemem işte) da pek hoşuma gitti melodisi... "Yine akşam..." diyordu böyle. Ben de "evet yine akşam..." diye düşündüm kendi kendime. Sonra yine aklıma konservatuar geldi çünkü Zuhal Olcay tiyatro mezunu olmasına rağmen şarkıcı kişiliğiyle öne çıkan bir isim... Konservatuarlı olmak böyle bir şey işte, çok yönlü oluyor insan, özeniyorum onlara bazen... Neyse videosu gelsin şarkının:

Zuhal Olcay - Yine Aşk Var
Yükleyen platofilmokulu. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

-Ezel'in bu haftaki bölümü de ne aptalca bitti değil mi Ezelseverler? Herhalde bugüne kadar ki en kötü bölüm buydu diyebilirim. Üstelik önümüzdeki haftanın fragmanını da vermediler. Yetkililere sesleniyorum: Umuda bağlatmayın bizi böyle, olmaz ki?

-Yeni etiket, kusura bakmayın Zuhal hanım sizden çalıyorum bu mottoyu: "yine akşam"

Street Light

2010-01-28T20:52:00.005+02:00

- Bugün ilginç bir şekilde eve dönerken, kitap okumak yerine yoldaki sokak lambalarını seyrettim, doya doya seyrettim, neden bilmiyorum, insan elinden çıkma bu garip şekilsiz çirkin şeyleri izledim uzunca, kimi uzun kimi kısa, kimi çok çirkin birer demir yığını kimi ise gayet modern birer aydınlatma harikası. Her gün yolda gördüklerim şu sağdaki resimdekiler gibi.

- Oysa o kadar kibar lambalar var ki bazı yerlerde, bazı şehirlerde, hayran olmadan edemiyorum. Onlar olmasalardı ne yapardık biz? Onlar sönse, insanların hayatı söner biter, hırsızlar katiller bayram eder ama kimse de bir güne bir gün sokak lambalarına şükretmez. Şükredin hayırsız insanlar! Ya da etmeyin bana ne...

- Geçen gün birisi bloguma bir yorum bırakmış "caz namına kayda değer bir şey bulamadım, hayal kırıklığına uğradım" diye. Yorum yaptığı başlık da "neden "jazz"ın karalama defteri?". Böyle okumadan yorum yapan bazı hoş okuyucularımız var işte. Ben yine de cevap vereyim okumadan yorum yapan bu kişiye: "CAZ BLOGU DEĞİL BURASI, JAZZ'IN KARALAMA DEFTERİ VE JAZZ BİR NICKNAME". Cazla ilgileniyor olabilirim ama hakkında çok söz sahibi olacak kadar müzisyen bilmiyorum, öyle garip garip yeni akım caz müziğinden de pek hazzetmiyorum, Miles Davis olsun, Randy Crawford olsun, Louis Armstrong olsun yetiyor bana. Norah Jones'un caz yaptığını iddia edeceğim ama ona da söyleyecek bir kusur bulur caz entellektüelleri. Diana Krall'a burun kıvırırlar popüler diye. Kusura bakma yorum yapan kişi, last.fm'inde ne olduğu da beni ilgilendirmiyor. Herkes herkese bir müzik entellektüelliği satma edalarında zaten. "Ben en seçkin müziği dinlerim, filmi izlerim, kitabı okurum, bık bık bık" ayakları... Uğraştırmayın beni... Hayat kısa, tadını çıkararak yaşayın, elaleme de ahkam kesmeyin entellektüeller, rica edeceğim. "Herkesin zevki kendine!".

- Bu kadar sinir küplüğü yeter değil mi beni tanıyan okuyucu dostlarım? Randy Crawford gelsin lütfen (şarkının adı Street Life, Street Light değil, ama ben çocukken bu şarkıyı Street Light anlardım, evet):

Cazkolik

2010-01-23T23:47:00.005+02:00

- Facebook'un o aptal reklamlarının bir gün işe yarayacağını nereden bilebilirdim? Şahsen şaştım da kaldım güzel bir reklama rastlayınca. Beni yönlendirdiği site ise şuydu: CAZKOLİK .

- Açıkçası caz açısından gayet değerli bir site. Her türlü habere ulaşabiliyorsunuz. Yeni albümlerden röportajlara, konserlerden festivallere. Üstelik dinlenebilir güzel bir caz playlistleri var ki tadına doyulmayacak güzellikte. Henüz güncelleyip güncellemediklerini bilmiyorum ama ben zaten aradan kafama göre şarkı seçip onu dinliyorum. Tanımadığım sanatçıları dinlemiş oldum böylece. Oh ne ala :)

- Star Wars'ları izleyeceğim geç uyumak pahasına, pıhhh pıhhh diye.

- Dışarıdan gelen sesleri dinlediğinizde, yağmurun tıptıp'ları kesilip daha yumuşak hışırtılar duymaya başladığınızda bilin ki yağmur durmuş kar yağıyordur, güzel bir duygudur. Sevgiyle izlenesidir. Çıkıp oynanılasıdır, eğer adam gibi tutmuşsa tabii. Hatta köpeğinizle karlarda yuvarlanmak istersiniz ama köpeğiniz (ya da köpekleriniz) ölmüştür... dolayısıyla pek güzel anılar karla birlikte zihinde canlanabilir.

Jalousie*

2010-01-22T23:20:00.003+02:00

*Türkçe'deki jaluzi'nin anlamı Fransızca jaluzi ile karşılaştırıldığında bence acayip komik, ne de olsa Fransızlar jaluzi kelimesini kıskançlığı ifade etmek için kullanmışlar, biz ise açılır kapanır pencere+kapı sistemini betimliyoruz. Komik değil de nedir?

- Yine kesitlerle buradayım...

- Ne zaman Shakespeare'in bir eserini okusam ya da izlesem bilinçaltım bana ilginç bir şekilde "The Cardigans!" diye tetik veriyor. Bunun sebebine inersek, Romeo+Juliet'i izlemenin getirdiği bir yankı diye şüpheleniyorum ben, ki öyle de olmalı zaten. Buna istinaden güzel bir Cardigans şarkısı gelsin o halde:

- Bütün gün ısrarla kar yağmasını bekledim oysa yağmur ya da sulu kar gibimsi bir yağmur yağdı bana inat. Dondum tabii. Ya ne olacaktı?

- Çocukken siz kırmızı etek giydiğinizde size özenip kırmızı etek giyen, çikolatalı dondurma yiyorsunuz diye aynısından alıp yiyen, saçınızı sizin gibi atkuyruğu yapan ya da saklambaç oynarken ısrarla sizle aynı yerde saklanmaya çalışan arkadaşlarınız oldu mu? Çocukken hep vardır böyle şeyler, ben beyaz elbise giydim diye giyen arkadaşım vardı, benimle aynı çantayı alan arkadaşım vardı, ya da benim saçına başına özendiğim onun gibi olmaya çalıştığım arkadaşlarım oldu. Peki kaç yaşına kadar sürer bu Allah aşkına? Siz koltuk aldınız diye evini yenileyen, bahçenizi çiçeklendirdiniz diye çiçek alan, sizinle aynı tarz aynı renkte araba alanlara ne demeli? Böyle şeyler illa da birinin tetiklemesi ile mi olmalı? Ya da yapılanın aynısını, hemen kısa bir sürede yapmak özentilik değil de nedir?

- Kapanışımı Hamlet'le yapmak istiyorum:

Ey göklerde yaşayanlar! Ey dünya! Daha ne olsun?
Cehennem önüme mi gelsin? Ne yüz karası şey bu?
Tut kendini yüreğim, tut kendini!
Ve siz, ey sinirlerim, gevşemeyin birden;
Gerilin, destek olun bana!

Birkaç gün önceki hâlimi özetler gibi...

Tired

2010-01-21T21:50:00.002+02:00

- I sense something elusive.
- The force will be with you always. demişler Star Wars bilginleri. Birşeyleri doğru bilmişler de söylemişler (Bu iki cümleyi accolade yapmak isterdim ama bloggerda öyle bir özellik yok).
- O kadar yorgunum ki birşey yapmaya mecalim yok neredeyse.
- Kendime Cevahir'den yeni bir motto edindim (hadi bu cümleyi "Kendime Cevahir'den yeni bir mont aldım" şeklinde anlayalım sevgili bünyeler ama öyle değil):
"Seni poşetler, sıcak suya sallandırırım..." Güzel, değil mi?
- Chuck iyi gidiyor da Heroes için aynı şey geçerli değil, izlemek istemiyor canım, izlemiyorum da.
- Hem memleketim dizisi EZEL'i izliyorum, o da iyi. Gerçi yayının değiştiği kanalı 6-7 senedir hiç izlemiyorum, hala da izleyeceğimi düşünmüyorum.
- FlashForward güzel dizi, izleyin, izlettirin.
- Kaçtım şimdilik.

Reciprocating songs - Vol. 1

2010-01-14T22:29:00.006+02:00

- Merhabalar.

- Bu haftaki konumuz "Birbirine cevap veren şarkılar". Twitter'da da değindiğim bir konu oldu bu dolayısıyla buradan paylaşmamak olmazdı. (Yeğen, televizyon programı mı sunuyorsun ne yapıyorsun?)

- Geçen gün Winamp'imin playlistine şarkılar atarken farkettim bunu. Önce Muse'dan Feeling Good dinliyordum ardından da Depeche Mode'dan It's No Good... ve farkettim ki bu iki şarkı isimsel olarak ve konusal olarak birbirlerine karşılık veriyorlar. Öyleyse bunlar "Birbirine cevap veren şarkılar" olacaklardı.

- Arkası da geldi. Hemen sayıyorum aklıma gelenleri. Duydukça eğleneceksiniz:

Muse - Feeling Good vs Depeche Mode - It's No Good (İyi hissediyorsan esasında bu iyi değildir)
The Beatles - She Loves You ft The Beatles - And I Love Her (Kız beni seviyormuş, ben de onuuuu=> Sevgi böceği midir nedir?)
Green Day - Wake me Up When September Ends vs Gorillaz - November Has Come (Uyuyan Prens 3 ayda anca uyanabildi)
Morrissey - America Is Not The World vs David Bowie - This Is Not America (Karıştırdın sen galiba? demiş Bowie)
Madonna - Die Another Day vs Oasis - Live Forever (Başka gün ölmeyelim sonsuza dek yaşayalım demiş Gallagher kardeşler)
Levellers - What A Beautiful Day ft Ben Harper - Black Rain (Hava yağmur yağarken de güzel)
Fleetwood Mac - Tango In The Night vs Elvis Costello - No Dancing (Gece gece ayağınız kayıp düşeceksiniz...) ve hatta Elvis Costello'ya cevaben Kings Of Convenience - I'd Rather Dance With You (Sen misin dans etmek istemeyen?)
Nancy Sinatra - You Only Live Twice vs The Strokes - You Only Live Once ( Dünyaya iki kere gelinmez diye cevaplamış Casablancas)
David Bowie - In the Heat of The Morning ft The Wombats - Let's Dance To Joy Division (Sabah sabah dans, sabaha kadar dans!)

- Devamı gelecek ama şimdilik bu kadar. Class, you may dismiss.

Ego ipsum post scriptum: Recuperatio

Kimsin ki sen?

2010-01-11T18:20:00.004+02:00

- Çok agresifsin, dedi bana dünyanın en kayıtsız en riyakar insanlarından biri.
- Arkamdan konuşuyor sonra da bana agresifsin diyorsun, dedim ona.
- Tartışmayalım, agresifliğe gerek yok, dedi bana sanki haksız olan benmişim gibi.
- Arkamdan konuşan sensin. Hem haksızsın hem de üste çıkmaya çalışıyorsun, bir git allahaşkına! diye nokta koyup yol aldım sınıfa doğru. Onu mu takacağım bir de kafaya?

İnsanların arkalarından istedikleri gibi konuşup sonra bunları inkar ederek masummuş ayağına yatan herkes. Size sesleniyorum evet! Yaptıklarınız farkedilmiyor zannetseniz bile farkediliyor, sonra sonuçlarına katlanırsınız ama bir de üstüne masummuş ayağına yatıp ağlar sızlanırsınız.

- Aşk Meşk A.Ş. erkeklerin duyarlılığını ölçemedi, Yaseminle Hüseyin muzlarla hindistan cevizlerini fiyat belirleyemedikleri için takas edemediler belki ama Şafak 2 derim, in omnia paratus anlar beni. Hatta mutlak muğlak arası da anlar neyi kastettiğimi. Onlar bilirler kendilerini...

Lady Writer

2010-01-10T19:48:00.004+02:00

- Ben bu bloga yazmaya başlayalı 1 yılı devirdim. Çok da eğlenerek yazıyorum. 8 Ocak'ta iyi ki doğmuşsun blog! (Haha, blogun da doğum günü kutlanabiliyormuş demek :) )

- Geçtiğimiz hafta bir Ibanez S470 sahibi oldum efendim. Darısı birşeyi çok isteyenlerin başına. Peki sevgili simsiyah electromun adını ne koyacağım? (Bir gitarın adının olması da komik geliyordur kulağa). Bir bayanın elindeki gitar erkek olmalı değil mi? Oysa kendisi o kadar hafif ki bir bayan olması daha muhtemel gözüküyor. Ama benim hafif gitarım bana feci şekilde sıska ve orası burası dövmeli adamları hatırlatıyor, hatta özellikle bir kişiyi hatırlatıyor 7 sene önce bir konserde gördüğüm... Öyleyse Edgar Allan Poe'ya ithafen Edgar P. olacak onun adı.

- Ben, ikilemlerin insanı. Artık bazı şeyleri çok da umursamadan devam ediyorum hayata. Üstünde I Disagrrr yazan tişörtümü giyiyorum öyle çıkıyorum sokağa. Sınıfta tahtanın bir tarafına Progrès Technologique öbür tarafına Timcanpy çiziyorum. Sonra yine dönüyorum derse, Cournot senin Edgeworth benim, hayat yine geçiyor böyle.

- Neredeyiz nereye gidiyoruz? Karadut şarabı ile meyveli tart bekliyor mu bizi?

- O halde kapanış şarkısı Dire Straits'ten gelir:

- Akşam akşam bir ejderhanın kahkahalarla gülmesini gördüm ya, ölsem de gam yemem artık!

Kendim

2010-01-07T22:45:00.004+02:00

- İyi bir insan değilim. Çoğunlukla duygusuz veya ruhsuz olabiliyorum. Bazen ölümlere üzülemiyorum, bazen çok acı olaylara soğuk durabiliyorum. Oysa bir arkadaşımın abisi öldüğünde ona telefon açmadan evvel gözyaşlarımı tutamamıştım. Henüz 20lerinde, hayatının baharında bir insanın bu dünyadan ayrılması bir anda yıkmıştı ruhumu. Diyorum ya, ikilemlerin insanıyım. Bazen duygularımı belli ederken, bazen öfkenin de etkisiyle soğuk durabiliyorum.

- Hayatımdan kolayca insanları silebiliyorum. Çok da kolayca olmuyor gerçi ama yıllarca kavga edip tartışmaktan o kadar yoruldum ki çok kızdırıldığım zaman ya da idare edilemeyecek bir durum haline geldiğinde karşı tarafla konuşmayı aniden kesebiliyorum. İşte o an yanlış yaptığımın, kötülük yaptığımın farkındayım. Kızgınlığımı, kırgınlığımı açıklamam gerekir değil mi? Oysa ben uzatmamaktan yanayım. Gereksiz yere üzülmeyelim.

- Bir önceki paragraftan zannedilmesin ki uzun zamandır konuşamadığım insanları hayatımdan sildim. Hayır, öyle değil. Konuşmadığımı ve soğuk durduğumu karşı taraf genelde anlar zaten. Belli ederim öfkemi. Galiba böyle durumlarda korkunç bir surat ifadesine sahip oluyorum ki yüzüme bile bakamıyor bunu anlayanlar. Ya da sesimin tonundan anlaşılıyor niyetim.

- Ben de böyleyim. Bayan ikilem.

- Söylemeyi unuttum. Ezel'i izlemeye başladım. İşte o anne-oğul ilişkisi, o kokuyu duyma hasreti... ruhsuzluğum birden kuş gibi uçtu gitti. Uzun zamandır ilk defa Türk dizisi izliyorum, şaşırdım kendime.

Bizzat

2010-01-05T19:34:00.006+02:00

Kim ne derse desin ben arada bir Hande Yener dinliyorum efendim. Ve evet, ben de birçok kişi gibi Hande Yener pop soundunu değiştirip elektronik müzik yapmaya başladığında dinlemeye başladım. Kulağıma daha hoş geliyordu (Burayı arada okuyup takip eden kişilerin bazıları rahatsız olabilirler bu durumdan, ama üzgün değilim kusura bakmayın).

NTV'de Müslüm Gürses ile Hande Yener yılbaşı gecesine özel Teoman'ın Paramparça şarkısını kendilerince yorumladılar ve bence inanılmaz güzeldi, hem müzikalite açısından hem de kulağa hoş gelmesi açısından. Paramparça zaten başlı başına Türk makamına uygun bestelenmiş özel bir parça olduğu için hem elektronik altyapı ile hem de Türk orkestrası ile mükemmel uyum sağlıyor. Severek dinledim anlayacağınız.

Bir de sevgili in omnia paratus'a ithafen:

- Ukalalar en son sözü hep kendilerinin söylediklerine inanırlar, oysa gerçek öyle değildir.
- Biz ikizler burcundan olanlar çok ikilemliyizdir, bir an gururlu bir an pişman. Biliriz ki sonunda yine gururumuz üstün gelecektir. O yüzden "İçindeki ikizler ölmesin!"
- Bir de çok sevdiğimiz (!) küçükamerikanolardan gelsin: "Yeah, yeah right" "fine" "reunion" "be right back" "be back soon".
- Cevabı da bizden gelsin: "Adam gibi Türkçe konuş!".

Sonradan ekleme:
kayıtsız okuyucumuz joker'in :) bir önceki yazıma yorumu:

"valla arkadaşlar (arkadaşlar? e arkadaşlar :) )ne şükürü yaa.. bu bana çok saçma geliyor. "doğru olan" bu olabilir ki galiba da bu. ama hayır.. daha mutlu daha huzurlu olucam diye aptal bi pollyanna olamam ben. her şeyin farkında olup acı çekerim daha iyi.. dediğim gibi esas salaklık bu belki, ya da hiç birisi ne salaklık ne tersi, ama öyleyse eğer ok salak olayım o zaman.. ne şükürü.. senden ama sağlık ama maddi durum ama başka yönlerden çok daha kötü şartları olan insanlar yok mu? var. ama tersi de var. senden çok daha fazla şeye sahipler ve bunu çalışarak çabalayarak falan başarmadılar. sadece şans. ee neye şükrediyorum o zaman. bu isteniyor ama bu öğütleniyor bunun huzurun anahtarı olduğu falan söyleniyor. palavra.. sadece gözünü kapatıp kulağını tıkaman isteniyor aslında.. bi kez daha: madem doğru olan ki bence değil ama hadi olsun o, bende olayım salak.. olsun böyle devam ederim ben, nasihatlerden de mevlana dan da mesnevi den de alayından nefret ediyorum zira.. hatta bnm gözümde "pozitif emo" sayılırlar diyebilirim. :)

05 Ocak 2010 01:11"

Haklı olduğunu düşündüğüm için buraya ekleyesim geldi joker, birçok şey şans aynı zamanda. Ayrıca ayarları da değiştiriyorum, haberin olsun :)

"Yeni" kötü gün

2010-01-01T13:32:00.003+02:00

- Sabaha ağlayarak başladım. Lodos sinüslerimi harekete geçirmiş, iki kaşımın ortasında korkunç bir ağrı. Sinüzite lanet okudum.

- Dışarıda sela okunur, birinin cenazesi kılınırken az önce radyoda Coldplay'den Lost çaldığını farkettim. Belki de cenaze değildir diye umudum var, çünkü bugün cuma.

- Kendime olan güvenimi gittikçe kaybediyorum. Şükran duymaz oldum, sadece lanet okuyorum. Oysa şükredecek o kadar çok şey var ki hayatta. Benim tek yaptığım şikayet etmek.

- Allah bilir kendi içdengeme ne zaman ulaşacağım ben.

- 2009, üstümdeki lanetini 2010la atacağım. Söz veriyorum bunu yapacağım!